સપનાં નાં વાવેતર- સંકલન – વિજય શાહ

Sapana na vavetar: Gujarati Ekanki Natya Sanagrah

  Compiled by Vijay Shah , Authored by Ramesh Shah, Authored by Vijay Shah, Authored by Capt Narendra Fanse, Authored by Fatehali Chatur, Authored by Rahul Dhruva, Authored by Pragna Dadbhawala

List Price: $10.00

6″ x 9″ (15.24 x 22.86 cm)
Black & White on White paper
192 pages
ISBN-13: 978-1532928628 (CreateSpace-Assigned)
ISBN-10: 1532928629
BISAC: Drama / Asian

collection of Stageable mono act in Gujarati

CreateSpace eStore: https://www.createspace.com/6231679

Posted in નાટક, માહિતી, રમેશ શાહ, વિજય શાહ, સમાચાર, સાહિત્ય જગત, સાહિત્ય સમાચાર | Leave a comment

હસ્તરેખામા ખીલ્યું આકાશ -અર્ચિતા પંડ્યા

Hastarekhama Khilyu Aakash: Sahiyari Gujarati Navalakatha (BW)

 Authored by Archita Pandya, Authored by Rekha Shukla, Authored by Bhumi Machhi, Authored by Rajul Kaushik, Authored by Vijay Shah, Authored by Nita Shah, Authored by Divya “Divyata” Soni, Authored by Niranjan Mehta, Authored by Pragna Dadbhawala, Authored by Pravina Kadakia

List Price: $9.99

6″ x 9″ (15.24 x 22.86 cm)
Black & White on White paper
142 pages
ISBN-13: 978-1537155944 (CreateSpace-Assigned)
ISBN-10: 1537155946
BISAC: Family & Relationships / General

This is a story of Kamya who boldly cam out from Wrong wed lock

Hastarekhaama Khilyu Aakash: Gujarati Novel

Authored by Archita Dipak Pandya, Authored with Pravinaa Kadakia, Authored with Rekha Shukal, Authored with Bhumi Machi, Authored with Rajul Kaushik Shah, Authored with Vijay Shah, Authored with Nita Shah, Authored with Divya Soni ” Divyata”, Authored with Nirnajan Mehta, Authored with Pragna Dadabhawala

List Price: $35.00

6″ x 9″ (15.24 x 22.86 cm)
Full Color on White paper
142 pages
ISBN-13: 978-1530783113 (CreateSpace-Assigned)
ISBN-10: 1530783119
BISAC: Family & Relationships / General

This is Archita Pandya’s debut novel ,

CreateSpace eStore: https://www.createspace.com/6171528

Posted in હસ્તરેખામા ખીલ્યુ આકાશ | Leave a comment

નામ મારું ટહુકાતું જાય છે- કિશોર મોદી

Kishor Modi 1 Kishor Modi 2

નામ મારું ટહુકાતું જાય છે,.

સ્મિતની લહર પારખું છું હું,

જાતને જરીક જાળવું છું હું.

લાભ શુભતણી  લીલી વાતનું,

રોજ નવ્ય ભળભાંખળું છું હું.

એક નિર્ઝરતી એવી વાવ છું,

બુંદબુંદ શિવ કાલવું છું હું.

તાજ્જુબીની શણગારું વારતા,

ચિત્તથી અજબ આળખું છું હું.

નામ મારુ ટહુકાતુ જાય છે,

બહારનું બ્યુગલી માળખું છું હું.

મુ. કિશોરભાઇની અહી ઓળખાણ મારા મિત્ર હર્ષદ મહેતા દ્વારા થઈ. સારાભાઇ કેમિકલ્સ નાં ૧૯૭૬ નાંસમયે રીસર્ચમાં બધા સાથે…અમેરિકામાં તેઓનું કવિ કર્મ બહુ ઉજળું તેથી વાતો જ્યારે પણ થાય ત્યારે ખાસી લાંબી થાય. હજી ઓટોબરમાં પ્રસિધ્ધ થનારું પુસ્તક હાથમાં આવ્યું અને તરત વંચાવા લાગ્યું. કવિતા અંકે ૧૦૦ માણવા માટે લગભગ એટલા દિવસો તો જોઇએને!.. ચાલો આજથી  શરુ કરીએ પહેલી કવિતા..

પ્રત્યેક શેરમાં નવીન તાજગી જેટલી વખત વાંચીએ તેટલી વખત નવા સંદર્ભો  ” લાભશુભનું તણી લીલી વાત” ” નવ્ય ભળ ભાંખ્ળું”” બુંદ બુંદ શિવ કાલવું” ” તાજ્જુબીની શણગારુ વાર્તા”અને બહારનું બ્યુગલી માળખું” વાહ! કવિ! સાવ સરળ લાગતી વાતોમાં કેટલુ બધું સહજ અને ઉત્તમ  કવિ કર્મ!

સંપર્ક: kishoremodi@gmail.com

 

Posted in કવિ વિશે માહીતિ, કાવ્ય, કાવ્ય રસાસ્વાદ | Comments Off on નામ મારું ટહુકાતું જાય છે- કિશોર મોદી

માતૃભારતી – લવ સ્ટોરી નેશનલ સ્પર્ધામાં વિજેતા થતી કહાણી “ભગ્ન હૈયે પણ”

Love Story Winners List

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ભગ્ન હૈયે પણ..

સાંજે ઘરે આવતાંની સાથે જ મમ્મીએ રડતા રડતા કહ્યું- ‘બેટા નિકુંજે વિવાહ તોડી નાખ્યો’ ડૂસકા ભરતા ભરતા એમણે નિકુંજનાં પપ્પાનો કાગળ હાથમાં આપ્યો.

ત્યાંજ પપ્પા બોલ્યા-’અરે તેને અંદર તો આવવા દે તે પહેલા જ તું…’ ભારે ભારે લાગતો તેમનો અવાજ… મમ્મીનું ડૂસકું…બે-ચાર ક્ષણ તો હું સ્તબ્ધ ઉભી રહી ” શું? મમ્મી, નિકુંજે… ના, ના… નિકુંજ એવું ના કરે… મમ્મી, નિકુંજ એવું ન કરે. શંકાથી મમ્મી સામે જોતાં જોતાં કાગળ ખોલવાની ચેષ્ટા કરું ત્યાં જ લાલુ બોલી ઉઠ્યો- ” ના મોટી બહેન તું તે કાગળ ના વાંચ તે કાગળ વાંચીને બધા રડ્યા કરે છે .તું રડીશ તો મને પણ રડવુ આવશે”

લાલુનાં કાલા કાલા અવાજ થી મારું રૂદન હું ખાળી ન શકી. લાલુને વળગીને હું ખુબ રડી..ઘરમાં બધા મને રડતી જોઇને રડતા હતા અને સૌએ મને રડવા દીધી. કોઇક સતત દુ:ખતા ગુમડાની જેમ નિકુંજ પણ મને દુ:ખ્યા કરતો હતો. એ મહોબતની જુઠી કહાની પર આંસુ સારતી મારી આંખો તંદ્રામાં કોઇકને જોઇ રડી હતી. કોને? કેમ?

અચાનક અમીય નજરમાં ઉભરાઇ આવ્યો. નિકુંજનાં દંભી પ્રણયથી છેતરાયેલું હૈયું ફરી રડી પડ્યું લાલુ પણ મને રડતી જોઇને રડતો હતો.રડતા રડતા થાકીને આખરે તે સુઇ ગયો.તેને સુવાડી હું મારા રૂમમાં ચાલી ગઇ.

‘સ્નેહા ઓ સ્નેહા! બેટા સુઇ જા રાતનાં સાડા બાર થયા!’

‘સારુ મમ્મી’ કહી મેં લેંપ બુઝાવી દીધો. છત ઉપર પંખો ચાલતો હતો …તેના ફરતા પાંખીયા સામે જોતા અસ્પષ્ટ રીતે હું તંદ્રામાં નિકુંજ સાથે લઢતી હતી..ત્યાં અચાનક જમીન ઉપર કંઇક પડ્યુ હોય તેવો અવાજ થયો. ઝબકીને હું તરત ઉભી થઇ ગઇ…લાઇટ કરી અને જોયુ તો મારા ફોટાની ફ્રેમ બીલાડી એ પાડી નાખી હતી.તેનો કાચ તૂટી ગયો હતો. તૂટેલા કાચ પાછળની સ્નેહા હજુય હસતી હતી ‘સ્નેહા…! જે કદી કોઇને પ્રેમ આપી નથી શકતા તે પ્રેમ પામી પણ નથી શકતા’

અમિય મારી નજર સમક્ષ ખોડાઇ ગયો…ઋજુ અને મૃદુ રીતે બોલાયેલા એના આ શબ્દોઅત્યારે કેટલા સાચા હતા…? ખરેખર નિકુંજનો પ્રેમને હું ક્યાં પામી શકી હતી?  નિકુંજ…! કડવાશથી તેનુ મન ઉભરાઇ ગયું. તુટેલા કાચ પાછળ ની સ્નેહા હસવા માંડી… ‘કેટલી મુર્ખ હતી તું? ન સમજી શકી અમિયનાં પ્રેમને… અને ઠુકરાવી દીધો…કંચનને છોડીને કથીરને અપનાવ્યું…’

મનની આગ ઓર જોરમાં ભડકવા માંડી.’તેં અમિયનાં નિર્દોષ,મૌન અને અગાધ પ્રેમનો દ્રોહ કર્યો. તુ દ્રોહી છે. તેં અમિયનો દ્રોહ કર્યો તેથી નિકુંજે તારો દ્રોહ કર્યો…’

‘ઓહ! આજે મને આ શું થઇ રહ્યું છે?’ મનમાં આવતા વિચારોને ઝંઝોટી નાખતા હું ઉભી થઇ. પંખાની સ્પીડ વધારી દીધી….પરંતુ મનની આગ શાંત ના પડી. મન અને હ્રદયની સાઠમારીમાં તે જાણે કોર્ટની ઉલટ તપાસની ભોગ બનતી હોય તેવુ તેને લાગ્યુ

‘સ્નેહા શું તુ અમિયને નહોંતી ચાહતી?’ હ્રદયે પ્રશ્ન પુછ્યો.ક્ષુબ્ધ મને મેં જવાબ આપ્યો …’હા.!’

‘તો પછી શા માટે તેના સ્નેહને તેં તરછોડ્યો?’

હ્રદય વધુ આવેગથી હાથ પછાડીને પુછતું હતું’ શામાટે?’

મારા મૌનથી કૃધ્ધ બનેલ હ્રદય આગળ પુછતું હતું ‘ તેના પ્રેમને તે દંભનું નામ નહોંતુ આપ્યું? બધાની સામે તે એક તરફી છે કહી હલકો નહોંતો પાડ્યો? શામાટે તેને બીચારો બનાવ્યો હતો સ્નેહા શામાટે?’

‘નિકુંજ માટે…’ કઠોર મને જવાબ આપ્યો. ‘નિકુંજ માટે?’

અરેરાટી અનુભવતું હ્રદય ફરી એક વખત તડપી ઉઠ્યું… ‘ શું આપ્યુ નિકુંજે…? આંસુ, બદનામી, દર્દ અને વ્યથા જ ને?

‘હા’ ‘અમીયે તને શું આપ્યુ હતું?’ હ્રદયનાં આ વેધક પ્રશ્ન પાસે હું ઝંખવાઇ ગઇ..

મારા મન અને હ્રદય્નાં તૂમુલ યુધ્ધમાં હું મારી જાતને હારેલ અને નિષ્ફળ જોતી હતી..

અમીયે મને તેનો શુધ્ધ તુષાર સમ ધવલ અચ્યુત પ્રેમ આપ્યો હતો..કાવ્યો અને શુભ ભાવોનાં અર્ચનો દીધા હતા..આનંદ, હાસ્ય,સ્નેહસુખ અને સર્વ સુભગ દીધુ હતુ..

અમીય.. અમીય.. અમીય..મનમાંથી પોકારો ઉઠવા લાગ્યા.. કુદરતનો, વહેતા પવનનો, ખુલ્લા આકાશનો, વિહરતા પંખીનાં કલરવનો આશિક અમીય મારો પણ આશિક છેતે જ્યારે મેં જાણ્યું ત્યારે કેટલી પુલકીત હું થઇ ગઇ હતી?

તે સાંજનાં સમયે જ્યારે કોલેજની લોન પરથી પસાર થતી હતી ત્યારે બાજુમાં હલકી અવાજે ગણગણતો અવાજ સાંભળી હું અટકી અને કુતૂહલ વશ મેં તેની સામે જોયું.. તે અમિય હતો..

પહેલીવાર મેં તેના ચહેરાને આટલી નજીક થી જોયો. તે કેનવાસ ઉપર કોઇ ચિત્રમાં રંગ ભરી રહ્યો હતો. મેં નજીક જઇને ચિત્ર જોયું તો તે મારું જ ચિત્ર હતું. કોઇક પાછ્ળ ઉભું છે તેવો આભાસ થતા તે પાછુ જોવા ફર્યો અને મને જોઇને તે સહેજ ખમચાયો પછી એજ મૃદુ અવાજમાં બોલ્યો-

‘સ્નેહા! તમારું જ ચિત્ર છે … ગમ્યું?’

‘ હા! ખુબ જ.’ શરમથી પાણી પાણી થઇ જતી હું બે શબ્દ બોલીને આગળ દોડી ગઇ…

તે વખતે મારા પગમાં કોઇ રવ હતો ..કોઇ લય હતો..અસ્પ્ષ્ટ લાગણીઓનો ઉછાળ હતો…ખીલતી કળી પર ભ્રમરનો ગુંજારવ જે મધુરતા ભરી દે મધુરપને હું માણતી હતી..

‘આવો પ્રેમ તે જાતે ગુમાવ્યો છે સ્નેહા…ફરીથી હવે આવો પ્રેમ તને મળશે કે કેમ?

પ્રશ્નોનાં તરંગો વધુ રંજાડે તે પહેલા હું ઉભી થઇ ગઇ. પાણી પીધું અને સ્વસ્થ ચિત્તે જજનો મુખવટો પહેરી મન અને હ્રદયની દલીલો ઉપર વિચારવા બેઠી.

જો હું અમિયને ચાહતી હતી તો નિકુંજ તરફ કેમ આકર્ષાઇ?

કાળી રાત આગળ વધતી હતી ઘડીયાળ રાતનાં અઢીનો કાંટો બતાવતો હતો.મારી નજરમાં પીકનીક આવી ગઇ..અમીય પ્રત્યેનો મારો અને મારા પ્રત્યેનો અમિયનો મૌન વાચા પામે તે પહેલા ..વાચાળ નિકુંજે મને જોઇ લીધી હતી. મારા મનનાં અંતરંગો જાનીને અમિય વિષે ધીમુ અને ખોટુ ઝેર મને આપતો ગયો અને એને જે પરિણામ જોઇતુ હતુ તે મલી ગયુ હું અમિયને ધિક્કરવા લાગી અને નિકંજ તરફ આકર્ષાતી ગઇ.  અમીયનાં મને સમજાવવાનાં પ્રયત્નોને નિકુંજ ‘વલખા’ કહી ઠેકડી ઉડાડી ગયો અને મારા ખડ ખડાટ હાસ્યથી તે ઝંખવાઇને ચાલ્યો ગયો…

નિકુંજે દસ મિત્રોની હાજરીમાં મને પુછ્યુ..

‘સ્નેહા એ તો કહે છે એને તારે માટે લાગણી છે પણ તું શું એને માટે લાગણી રાખે છે?’

‘ના મને એના માટે કંઇ નથી, તે તો એકતરફી છે’ અને તે અવાજ સાથે નિકુંજ ખડ્ખડાટ હસ્યો હતો…આ હાસ્યનો પડઘો શમે ના શમે ત્યાં તો મારા મનોપ્રદેશમાંઅશ્રુથી છલ્કાતા ચહેરાવાળા ભ્ગ્ન હ્રદયી અમીયનો ચહેરો ઉભરાયો હું તેના વિચારે ચઢુ પહેલાતો નિકુંજે આવીને મને તાણી ગયો.. અને હું ચાવી દીધેલા પૂતળાની જેમ ચાલી ગઇ..અમીયને છોડીને ..અને ત્યારથી પતન શરુ થયું જેને હું ઉત્થાન માનતી હતી. અને પછી ..ઓહ!.. નિકુંજ સાથેનો તે વખતે ભવ્ય જણાતો ભૂતકાળ ઉભો થવા માંડ્યો…જેને હું ઉભો થવા દેવા નહોંતી માંગતી. હું પડખુ ફરીને ફરીથી સુવાનો પ્રયત્ન કરું છું.

ઘડીયાળ ત્રણ નાં ટકોરા પાડતી હતી ચંદ્ર ની શીતળ ચાંદની બારીમાંથી ડોકિયા કરતી હતી…તૂટેલા કાચનાં ટુકડા આ ચાંદનીમાં ચમકતા હતા…અમીયની યાદોની જેમ..નિકુંજ સાથેનાં કિલ્કિલાટ કરતા… અમીય સાથેની થોડીક આંખ મીંચામણી વધુ મીઠી હતી..પરંતુ તેની તુલના હું આજે કરતી હતી… જબ ચીડીયા ચુગ ગઇ ખેત…

નિકુંજ સાથે વિવાહ થયા એ ઉત્થાનની? ના પતનની અંતિમ કક્ષા હતી. પરંતુ તોયે મારી આંખો ક્યાં ખુલી હતી?… વિવાહની પાર્ટીમાં અમીયને નિકુંજે આગ્રહ કરીને બોલાવ્યો….તે સાવ જ બદલાઇ ગયો હતો..મૌનની જગ્યા એ વાચાળતાએ સ્થાન લીધુ હતુ..તે ચંચળ અને બોલકો બની ગયો હતો પણ મને જોતો અને ક્ષણાર્ધ માટે ચુપ થઇ જતો. પછી એજ ધીંગા મસ્તી ચાલુ કરી દેતો..અત્યારે સમજાય છે કે તે અભિનય માત્ર હતો..

તેના હ્રદય્માંતો ધગધગતો લાવા ભડકતો હતો કારણકે તે નિકુંજની ભ્રમરવૃત્તિથી વાકેફ હતો..તેથી તે દુ:ખી તો હતો જ..નિકુંજની ગેરહાજરીમાં મારી પાસે આવીને તેમૃદુ અને ઋજુ અવાજે બોલ્યો-

‘સ્નેહા કોઇ સ્નેહનો તંતુ તારી સાથે બંધાયો છે તેથી કહ્યા વિના રહી નથી શકતો જો તુ સાંભળે તો…

’ ‘શું’ રુક્ષ અને ઉપેક્ષિત અવાજ્થી સહેજ ગુંચવાયો..છતા બોલ્યો-

‘સ્નેહા! જે પ્રેમ આપી નથી શકતા તે પામી પણ નથી શકતા. અભિનંદન આપવાને બદલે તને ફીલોસોફી સમજાવવા માંડ્યો.. પણ..છતા..તેનો અવાજ ધીમો થતો ગયો. નિકુંજ દુરથી આવતો દેખાયો.. મેં રાહતનો દમ લીધો. અમીય આગળ બોલ્યો…’માનવીય ભ્રમર વૃત્તિથી કદાચ તારા હ્રદય સાથે તે મજાક કરી જાય તો વિના સંકોચે મારા દ્વારે આવી પહોંચજે… હું ભગ્ન હૈયે પણ તને અપનાવી લઇશ..’

નિકુંજ નજીક આવી ગયો હતો અને એક્દમ આનંદીત સ્વરે તે બોલ્યો- Hi Nikunj! lucky fellow.. many congratulations for successful half marraige!’ અને પછી ગોર મહારાજની અદા થી અષ્ટં પષ્ટં બોલી નિકુંજનાં માથા પર હાથ ધરીને બોલ્યો અષ્ટં પુત્રં ભવ…હાસ્યનો મોટો ગુબારો ઉઠ્યો.. બધા હસતા હતા અને મોટે અવાજે તેણે કહ્યુ ‘અરે નિકુંજ ગોર મહારાજનું દાપુ તો આપો…’ફરી હાસ્યનો ફુવારો છુટ્યો… આઇસ્ક્રીમની પ્લેટો વહેંચાતી હતી.

હું પણ હસ્યા વિના ના રહી શકી…અત્યારે પણ તારા હોઠ મલકી રહ્યાં છે…અરિસામાં નજર પડતા જ હ્રદય બોલ્યું

‘ આ મલકાટની કેટલી મોંઘી કિંમત તેં ચુકવી છે તેની તો તને ખબર છેને?’

‘હા પણ હવે શું?’ કાળી રાતનાં ઓળા ઉતરતા હતા.દુર સુદુર પુર્વની અટારીએ પહોર ફાટી રહ્યુ હતુ અને હવે શું? નાં પ્રશ્ન નાં જવાબમાં અમીયનો ધીરો કર્ણપ્રિય અવાજ સ્પષ્ટ રીતે સંભળાવા માંડ્યો_ ”માનવીય ભ્રમર વૃત્તિથી કદાચ તારા હ્રદય સાથે તે મજાક કરી જાય તો વિના સંકોચે મારા દ્વારે આવી પહોંચજે… હું ભગ્ન હૈયે પણ તને અપનાવી લઇશ..”

છેલ્લા પાંચ શબ્દો મારા હવે શું પ્રશ્નનો જવાબ હતા. ઉદ્વિગ્ન મન શાંત પડતુ હતુ.. મારા મનમાં આશાનો ઝબકારો થયો..કૂકડેકૂકનાં અવાજ સાથે સુરજનાં છડી દારે નવ પ્રભાત..નવ જીવન અને નવા આગમનની છડી પુકારી.. મારી આંખ ફરી છલકાઇ ગઇ.આ હર્ષનાં આંસુ હતા..અને એ આંસુને જોતો અમીય મને બોલાવતો હોય તેમ રેડીયા ઉપર ગીત ગુંજતુ હતુ..

તારો સે પ્યારે..

દિલકે ઇરાદે પ્યાસે હૈ અરમાં

આ મેરે પ્યારે આનાહી હોગા તુજે આનાહી હોગા

આકાશવણી -અમદાવાદ રેડીયો સ્ટેશન

 

Posted in received E mail, અમે પત્થરનાં મોર કેમ, ગમતાનો ગુલાલ, પ્રતિલિપિ, પ્રસિધ્ધ લઘુકથા, વાર્તા | Comments Off on માતૃભારતી – લવ સ્ટોરી નેશનલ સ્પર્ધામાં વિજેતા થતી કહાણી “ભગ્ન હૈયે પણ”

ગુજરાત કલા પ્રતિષ્ઠાન

13781913_1141390685921579_8838299574217518484_n

સિધ્ધહસ્ત કલાસર્જકોને અર્પણ કરતા ગુજરાત કલા પ્રતિષ્ઠાન પરિવાર ધન્યતા અનુભવે છે.

-રમણીક ઝાપડીઆ

 

Posted in surfing from web, અન્ય બ્લોગ ઉપરથી ગમેલુ, ગુજરાતી ચિત્રકાર વિશે માહિતી, પ્રકીર્ણ, માહિતી, મીટીંગનો અહેવાલ, સમાચાર, સાહિત્ય સમાચાર | Comments Off on ગુજરાત કલા પ્રતિષ્ઠાન

યસોફકોસ, ફરી ભૂર વિશે સૂર (નીલે ગગન કે તલે / મધુ રાય )

Madhu Thaker's photo.

“ઇંગલિસ મીડિયમમાં ભણ્યો છું તોયે મારી મધર ટંગ માટે મને માન છે” જેવાં આત્મસંતુષ્ટ વાક્યો બોલી આપણે ચિબુકને વહાલ કરીએ છીએ. ગુજરાતીમાં જેને ‘કોન્ટ્રોવર્સી’ કહેવાય છે તેમાં ગગનવાલા ટૂમચ ખટપટ કરતા નથી. બટ હમો બી માણસ છીએ ને હમોનેયે હાર્ટ છે ને અમારા અમુક આળા સબજેકમાં કોઈ ખોટી ડબડબ કરે તો હમારા હાર્ટમાંયે આંધી આવે છે. સદરહુ ‘અમુક હાળા સબજેક’ છે, પ્રાણીદયા, પર્યાવરણ અને યસોફકોસ વર્તની, ગુજરાતી ભાસા કેરી જોડણી. અમે અંગ્રેજી ‘સ્પેલિંગ બી’નો લેખ લખેલો તો એક બ્રધરે ટાણો મારેલો કે હવે સ્પેલચેક છે પછી ચિલ્ડ્રન્સો ઉપર સ્પેલિંગ ગોખાવવાનો જુલમ શેં કરવો! હરે મિસ્તર! હવે કાર છે પછી ચાલતાં શીખવવાની જરૂર નથી?

પરણવા જઈએ ત્યારે આપણે ગંજીફરાક સાથે લુંગી ને મોઢામાં ચુંગી, નેકટાઈ, ને લાકડાની ચાખડી પહેરીને આપણે માંડવે જતા નથી તેમ લખાણમાં જોડણી કરેક્ હોય તો સોભીયેં કેમકે તે બી મેરેજ જેવો હેપી એન હોસ્પિસીયસ ઇવેન્ટ છે. બાયધીબાય શોભામાં અભિવૃદ્ધિ કરવાનો પ્રસંગ ‘વેડિંગ’ કહેવાય ને છેડાછેડીની ખેંચાખેંચીમાં બેટર હાફ સાથે હાફા સેન્ચુરી વેઠીએ તેને, તે સંબંધને, મેરેજ કહેવાય. એન્ડ ‘સૂર’ મીન્સ કે સાઉન્ડ, અને ‘સુર’ બોલે તો ગોડ, લાઇક ઇન્દ્રા કે શિવા.

ઘણાં રાઇટર્સો ફેસનની કટકી થવા ઇંગલિસ્તાની છિડક છિડક કરે છે ને ઘણાં ગુજરાતી વાક્યોમાં ‘પણ’ના સ્થાને બટ એન્ડ ‘અને’ના સ્થાને એન્ડ લખે છે. સંગાંસંબંધીની સંજ્ઞાઓમાં હવે એવરી બ્રધર–ઇન–લો યૂઝીઝ. ફાધર, મધર, સિસ્ટર, બ્રધર, અંકલ, મેટરનલ ને પેટરનલ વેરાયટી, ફ્રેન્ડ. એક સાક્ષર એમેપીએચડી પ્રાધ્યાપકે લખેલું કે મારી સિસ્ટર હંસાબેનને લેફ્ટ લેગમાં પેઇન થાય છે.

પ્લસ, કેટલાક બ્રધર–ઇન–લોઝ ખિખિયાટા કરે છે કે ઇંગ્લિશમાં તો સેંકડો ભાષાના વર્ડઝો છે, તો ગુજરાતીમાં અરબી ફારસી વગેરેની જેમ ઇંગ્લિસ આવે એમાં તમારા ડોટડોટટડોટનું સૂં જાય છે? અરે હમારા ડોઢડોઢડોટ! જે ફારસી–અરબી બોલનારા ભારતમાં જીવતા હતા, ભારતીય હતા ને યસોફકોસ હજી ભારતીય છે, તે આપણી હવા શ્વસે છે, આપણા ખભે ખભો ઘસે છે, સદીઓથી આપણી સાથે વસે છે. એમના શબ્દો ગુજરાતીમાં રમતાં રમતાં ગુજરાતી થઈ ગયા છે. જ્યારે પરદેસી અંગ્રેજો આપણા હાકેમ હતા. વિલાયતમાં બેઠાં બેઠાં હાકેમી કરતા હતા. આપણને પંગુ ને પરવશ રાખવા એમણે ફરજિયાત અંગરેજીનો વ્યવહાર દાખલ કરેલો અને હજી આપણે કાગડાની જેમ હોંશેહોંશે તેને કલગી માનીને આપણી ભાષાઓમાં ખોસીએ છીએ. અંગરેજીમાં દસ લાખથી વધુ શબ્દો છે. અંગરેજોએ આપણા ડઝનેક શબ્દો લીધા એટલે સતયુગ નથી આવી ગયો. ટેલિફોન કે રેલવાઈ જેવા સાધારણ શબ્દો ફાઇન છે પણ માડી કે મા કે બા નહીં ને મધર? હંસાબેનનો પગ સાજો થયા પછી પણ ફેસનની કટકી હંસાબેને ઇંગલીસની કાંખઘોડીને કન્ટીન્યુ રાખી છે.

કોક માડીજાયા કોમિકતાથી કલ્પાન્ત કરે છે, કે ગુજરાતી જોડણીના નિયમો અતિઘણા ને અઘરા છે. આપણાં બાળકોનાં કોમળ મગજ તેને જિરવી શકે નહીં. અને તે જ કોમળ મગજનાં બાળકોને તે માડીજાયા તગડી ફીસ ભરીને ઇંગલિસ મીડિયમમાં તગેડે છે, ગોખો સીયુટી કટ્ એન્ડ પીયુટી પુટ્.

ભારતની કેટલીક સજ્જ ભાષાઓએ હજી જોડણીની શુચિતા જાળવી રાખી છે. બંગાળીના રાજપુરુષોથી માંડીને પત્રકારો, ટીવીભાષકો કે અમલદારો પણ ફૂલ ખરતાં હોય તેવી મનોરમ ભાષા બોલે છે. હિન્દી, તમિળ, તેળુગુ, મળયાળમ કે કન્નડમાં જોડણી કોઈ ‘ઈસિયુ’ નથી. દાળમાં નમક જેટલી સ્વાભાવિકતાથી એ ભાષાઓએ સાચી જોડણીને સ્વીકારી લીધી છે. હમો પંડિતયુગની સાક્ષરી ભાષાની હિમાયત કદી નથી કરતા, પરંતુ ગંજી, નેકટાઈ, લુંગી ને ચુંગી પહેરલાં લખાણોની ભર્ત્સના જરૂર કરીએ છીએ.

કોઈ બી ભાષા તેની પૂર્ણ કળામાં સૃષ્ટિનું આભૂષણ બને છે. ભાષા તે વિચારોનું, જીવ સાથે જીવના સંવાદનું અને સતત સત્યના અન્વેષણનું અદ્વિતીય માધ્યમ છે. અંગરેજી, અરબી કે નોર્વેજિયન કોઈ બી ભાષા સ્વયં એક લવલી ચીજ છે. લખનારાંમાં નમક હોય તો ગુજરાતી ભાષા પણ પોતાની લવલીતા બતાવી શકે છે. ફૂવડ જોડણી ને લુંગીચુંગી શબ્દાવલિથી લખાણ આભૂષણને બદલે મસોતું બની રહે છે.

ધેટસોલ! માતમા ગાંધી કી જય!

madhu.thaker@gmail.com Tuesday, July 19, 2016

 

Posted in surfing from web, અન્ય બ્લોગ ઉપરથી ગમેલુ, ગમતાનો ગુલાલ, પ્રકીર્ણ, પ્રેરણાદાયી લેખ્, માહિતી, સાહિત્ય જગત | Comments Off on યસોફકોસ, ફરી ભૂર વિશે સૂર (નીલે ગગન કે તલે / મધુ રાય )

આણું..નીલમ દોશી

tasvir bole Che 3

વરસો પછી ફરી એકવાર કાળદેવતાએ પોતાનો પરચો દેખાડયો હતો. બંધ કરી દીધેલા દરવાજા ખૂલ્યા હતા અને નળનું પાણી ધીમે ધીમે ટપકતું હોય એ રીતે જ જીવનનું એક વસમું સત્ય ટપકયું હતું. અત્યાર સુધી સુંદર લાગેલું એ સત્ય આજે કેવું વસમું બની ગયું હતું.

છેલ્લા દસ દિવસથી કિસના અને નીમુની રાત ભેંકાર, ડરામણી બની હતી. આ પાર કે પેલે પાર..જીવન મરણ જેવો પ્રશ્નાર્થ ખડો હોય ત્યારે આંખોમાં ઉંઘનું એકે ય કણસલું કેમ ડોકાય ? આખી રાત કિસનો અને નીમુ એકમેકને આલિંગીને આંસુ ખેરવી મૌન આશ્વાસન આપવા મથી રહ્યા. બાજુમાં જ સૂતેલી બુલબુલ તરફ નજર પડતા જ આંસુનો દરિયો બંનેની આંખમાં છલકી આવતો. કાલે છેલ્લો દિવસ..પછી જતનથી જાળવેલી આ વહાલસોયી પુત્રીને કયારેય..કયારેય જોવા નહીં પામે ? આયખાના દિવસો કેમ કરી ટૂંકા કરશે ? કાલથી એની કલરવની દુનિયામાં કેવો સન્નાટો…

સુંદર શણગારેલી ઢીંગલીના શણગાર એક પછી એક ઉતરડી લેવામાં આવે, તેના વસ્ત્રો સુધ્ધાં રસ્તા પર ફેંકી દેવામાં આવે એમ આવતી કાલથી તેમના અસ્તિત્વના, તેમની હયાતિના જાણે ચૂરેચૂરા થઇ જવાના. બુલબુલ વિનાના દિવસોની કલ્પના પણ સહ્ય નહોતી. એક દિવસ સાવ અચાનક આ સુખ તેમની ખાલીખમ્મ ઝોળીમાં ટપકયું હતું. અને જીવન સભર સભર બન્યું હતું.

પણ એ સુખ પારકાનું હતું. પોતે છિનવી લીધેલું હતું. એ ભાન દસ દિવસ પહેલાની સવારે સાવ અચાનક થયું હતું. કાશ.! તે દિવસે નીમુને તાવ ન આવ્યો હોત કે તે કોઇ બીજા કોઇ ડોકટર પાસે દવા લેવા ગયો હોત તો ?

પણ જીવનમાં આવા જો અને તો ના લેખા જોખા કોણ કરી શકયું છે ?

પૂરા દસ દિવસથી કિશન અને નિર્મળાની નીંદર ઊડી ગઇ હતી. શું કરવું એ સમજાતું નહોતું. નિર્મળા રડી પડતી પણ પોતાના નિર્ણયમાં મક્કમ હતી. કિશનને પત્નીની વાત સાચી તો લાગતી હતી પણ બધી સાચી વાતનો અમલ કરવો કંઇ સહેલો થોડો જ હોય છે ? ‘ કિશના, આપણા કર્યા આપણે ભોગવી લેશું પણ જેને દીકરી માનીને આટલા વરસો રાખી છે એના ઉજળા ભવિષ્યની આડે આવીશું ? એવા સ્વાર્થી બનીશું ? બધું જાણ્યા પછી યે એવું કરીએ તો ભગવાને ય આપણને માફ નહી કરે.જેની અમાનત છે એને સોંપવી તો પડે ને ?કોઇના બગીચાના ફૂલથી કંઇ આપણે કાયમી સુવાસ ન લેવાય.’

‘ પણ નીમુ, આપણે કેમ રહી શકીશું એના વિના ? ‘

‘ આકરું તો મને કયાં નથી લાગવાનું ? પણ..’

કહેતા નીમુ ફરી એકવાર રડી પડી.

કેટકેટલી ચર્ચા, દલીલો આ દસ દિવસમાં પતિ પત્ની વચ્ચે થઇ રહી હતી. બાર બાર વરસથી જેને જીવની જેમ જાળવી છે એ વહાલસોયી દીકરીથી છૂટા પડવું અને એ પણ આ રીતે..મન તો નહોતું માનતું. અને છતાં મનાવવાનું હતું. પાપ કર્યું હતું તો વહેલી કે મોડી સજા ભોગવ્યે જ છૂટકો ને ?

કદાચ અત્યારે છટકી શકાય..પૂરો અવકાશ હતો છટકવાનો..પણ..હવે નહોતું છટકવું.. કાશ..તે દિવસે એ હોસ્પીટલમાં દવા લેવા ન ગયા હોત..તો કંઇ જાણવા જ ન મળ્યું હોત..અને શાંતિથી જીવન પસાર થાત.પણ કદાચ નસીબમાં વિધાતાએ આવા જ લેખ લખ્યા હશે. બુલબુલના નસીબમાં રાજરાણીનું સુખ લખાયું હોય તો અમારા જેવા રંકને ઘેર એ કયાંથી ટકી શકવાની ?

એ દિવસે બુલબુલ સ્કૂલે ગઇ હતી અને નીમુને તાવ હોવાથી એ બંને દવા લેવા કોઇ દવાખાને ગયો હતો. ત્યાં દાખલ થતા જ કિસન અને નીમુની નજર સામે મૂકેલી મોટી તસ્વીર પર પડી.

બંને ચોંકી ઉઠયા. ફોટામાં નાનકડી બુલબુલ હસતી ઉભી હતી. સામે ધૂપની સુગંધ અને દીવાની ઝળહળ જયોતમાં બુલબુલનો ચહેરો ઝલકતો હતો. નીમુએ કિસન સામે જોયું. શું બોલવું તે કિશનને સમજાયું નહોતું. કિસન કેસ કઢાવવા ગયો ત્યાં કેસ કાઢનારે કહ્યું,

‘ આજે બધાને મફત છે. આજે કોઇના કેસ કે દવા લેવાના પણ પૈસા લેવાના નથી. ‘

‘ મફત ? કેમ ? ‘

‘ આજે ડોકટરની દીકરીનો જન્મ દિવસ છે. એથી દર વરસે આ દિવસે બધું સાવ મફત હોય છે. દસ દસ વરસથી આમ ચાલે છે. દસ વરસ પહેલા અમદાવાદમાં ધરતીકંપ આવેલો. તેમાં ડોકટરની આ ત્રણ વરસની દીકરી હોમાઇ ગઇ હતી એથી એની યાદમાં ડોકટર એના જન્મદિવસે બધાને મફત સારવાર આપે છે.’

‘ ધરતીકંપ.?મુંબઇમાં ? ‘ કિસનાના અવાજમાં ધરતીકંપનો થડકાર.. ‘

‘ના ધરતીકંપ તો અમદાવાદમાં આવ્યો હતો. ડોકટર પણ ત્યારે અમદાવાદમાં જ હતા. પણ એકની એક દીકરી આ રીતે હોમાઇ જતા ડોકટરના પત્ની અડધા ગાંડા જેવા બની ગયેલા એથી એ અમદાવાદ છોડીને અહીં મુંબઇ આવી ગયા. એમના પત્ની અમદાવાદમાં દીકરીની યાદમાં રડયા કરતા અને માંદા પડી જતા હતા એથી..અને આમ જુઓ તો આજે પણ એ કયાં ભૂલી શકયા છે દીકરીને.? ‘

કેસ કાઢનાર છોકરો બોલકો હતો. વણમાગ્યે માહિતી આપી રહ્યો હતો.

‘ તે ડોકટરને બીજા બાળકો નથી ? ‘ પૂછતા કિસનો થોથવાયો હતો. નીમુ બાઘાની જેમ બુલબુલના ફોટા સામે એકીટશે જોઇ રહી હતી. ‘

‘ ના, આ એક જ દીકરી હતી. પછી બાળકો થયા જ નથી. બુલબુલ નામ હતું દીકરીનું..જુઓ,ફોટા નીચે લખ્યું છે. વંચાય છે ને ? બિચારા…’ છોકરો તો હજુ આગળ કશુંક બોલી રહ્યો હતો.પણ કિસના કે નીમુમાં એ સાંભળવાના હોંશ કોશ કયાં બચ્યા હતા ?

એ રાત્રે બુલબુલ સૂઇ ગઇ હતી પણ કિસના અને નીમુની આંખ કયાંથી બંધ થાય ?

‘ કિશના, હવે..હવે શું કરશું ? ‘

‘ કરવાનું શું ? બહું થશે તો દીકરીને લઇને મુંબઇ છોડી દેશું. ‘

‘ નસીબથી કયાં સુધી ભાગતા રહીશું કિશના ?આમ પણ આપણે પાપ કર્યું જ છે. તો વહેલી કે મોડી સજા પણ ભોગવવી જ પડવાની ને ?’

‘ પાપ…? ‘

‘ હા કિશના, સાડી સત્તર વાર પાપ..એને પાપ સિવાય બીજું કયું નામ આપી શકાય ? એક મા પાસેથી એનું બાળક છિનવી લેવાનું પાપ..એ મા ના નિસાસા આપણને લાગ્યા વિના કેમ રહે ? ‘

કિસનાની આંખો સામે દસ વરસ પહેલાનું કદી ન વિસરાયેલું એ દ્રશ્ય ફરી એકવાર તરવરી ઉઠયું. ‘ અરે, કોણ છે અહીં ? આ ઉંહકારા કોણ કરે છે ? ‘ પણ કોઇ જવાબ ન મળ્યો. હશે જે હોય તે મરવા દે. મારે કેટલા ટકા ? ધીમે ધીમે ઉંહકારા વધતા ગયા.કોઇના કણસવાનો અવાજ ક્રમશઃ મોટો થતો ગયો. અને થોડી વાર પછી કણસવાના અવાજનું રૂદનમાં પરિવર્તન થયું. આ તો કોઇ છોકરીના રડવાનો અવાજ.. છતાં થોડીવાર તો એમ જ પડી રહ્યો. કોઇ અસર વિના..જે હશે તે મારે શું ? કિસનાના એક પગ અને એક હાથમાંથી લોહી વહેતું હતું. શરૂઆતમાં તો અંધકારમાં કશું દેખાતું નહોતું પણ ધીમે ધીમે આંખો ટેવાતી જતી હતી.ઝાંખા પાંખા અંધકારમાં દ્રશ્યો દેખાવા ચાલુ થયા હતા. લોહી નીકળતું હતું એટલે હાથ પગમાં પીડા તો થતી હશે પણ એને એની બહું પડી હોય એવું ન લાગ્યું. આવા નાના મોટા ઘાવથી તો ટેવાઇ ગયો હતો. કોઇના રડવાનો અવાજ મોટો થતો ચાલ્યો. કંટાળીને ધીમે ધીમે તે અવાજની દિશામાં આગળ વધ્યો. ઉભા થવાનું તો કયાં શકય હતું ? ઉપર આટલો કાટમાળ ખડકાયો હતો. કોને ખબર અહીંથી કયારે છૂટકારો મળશે ? મળશે કે કેમ ? એની યે જાણ નહોતી. ચાર પગે ચાલતો, ભાંખોડિયા ભરતો ધીમે ધીમે તે અવાજની દિશામાં આગળ વધતો રહ્યો. હાથ ફંફોસીને જોતો રહ્યો. ખીસ્સામાં લાઇટર સલામત હતું. એણે લાઇટર પેટાવ્યું.સદનસીબે લાઇટરમાં કોઇ પ્રોબ્લેમ નહોતો થયો.તેણે આસપાસ નજર દોડાવી.

ત્રણ ,ચાર વરસની એક છોકરી રડતી હતી. છોકરીના ચહેરા સામે જોઇ તે ચોંકી ઉઠયો. થોડી વાર તાકી રહ્યો. તેનો હાથ પોતાના ખીસ્સામાં ગયો. ખીસ્સામાં ફોટો અકબંધ રહ્યો હતો. બરાબર આ જ છોકરી. આ જ બિલ્ડીંગમાં તે રહેતી હતી.પોતે એને માટે જ તો અહીં આવ્યો હતો અને અચાનક ધરતી ધ્રૂજી ઉઠી હતી.પતાના મહેલની જેમ મકાનો ધરાશાયી થવા લાગ્યા હતા. એની સાથે પોતે ન જાણે આ કયા પાતાળમાં ગરકાવ થઇ ચૂકયો હતો. અને નસીબની બલિહારી કે બીજું કંઇ ? આ છોકરી પણ અહીં જ તેની સાથે… પુરુષે આસપાસ નજર ફેરવી. કાટમાળના ઢગલા વચ્ચે પોતે અને આ છોકરી.. પોતાના બે સિવાય આસપાસ ત્રીજું કોઇ દેખાયું નહીં. કે પછી કોઇક કયાંક દટાયેલું હશે ? છોકરીનું રુદન અવિરત ચાલુ હતું.

‘ એ ય ચૂપ.. અવાજ નહીં.’ છોકરી ડરી ગઇ. તેના પગમાં ખાસ્સું એવું લાગ્યું હતું. આખા શરીરે ઉઝરડા પડયા હતા.. છતાં ચમત્કારિક રીતે આવડી છોકરી બચી ગઇ હતી. રામ રાખે તેને કોણ ચાખે ? ટિટોડીના ઇંડાની જેમ.. છોકરીનું રૂદન ચાલુ રહ્યું.હીબકાં ભરતી છોકરીને કોઇને જોઇ આશ્વાસન મળ્યું હોય એમ તેને વળગી પડી. કિશનો હેબતાઇ ગયો. શું કરવું એ થોડી વાર સમજાયું નહીં. પણ અજાણતા જ તેનો હાથ છોકરીને પંપાળી રહ્યો.

‘ અંકલ, બહું દુખે છે. ‘

‘ તો હું શું કરું એમાં ?’

‘ તમે દવા લગાડી આપો ને.’

‘ મારી પાસે દવા નથી.’

‘ તો મારા પપ્પા પાસે લઇ જાવ.તેની પાસે ઘણી દવા છે.’

‘ ચૂપ..અહીં તારા પપ્પા નથી.’

‘ પપ્પા, મમ્મી કયાં ગયા ? હું કેમ કરતા અહીં પડી ગઇ ? આ બધું શું છે ? મારે ઘેર જવું છે. ‘

‘ તું બહું બોલબોલ કરે છે.’ પીડાની વચ્ચે પણ છોકરી હસી પડી.

‘ સ્કૂલમાં અને ઘરમાં બધા મને એવું જ કહે છે. મારું નામ બુલબુલ છે ને એટલે મને આખો દિવસ ટહુકા ફૂટે છે. એમ મમ્મી કહે છે. સ્કૂલમાં મારા ટીચર તો બુલબુલ ને બદલે મને બોલબોલ જ કહે છે. મારું નામ કંઇ બોલબોલ નથી. પણ અંકલ, ટહુકા એટલે શું ? ‘

‘ મને ખબર નથી.’

‘ મને ખબર છે. મારા પપ્પા કહે છે હું બહું મીઠું બોલું છું ને એને ટહુકા કહેવાય.. અમારી અગાશીમાં રોજ બુલબુલ નામનું બર્ડ આવે છે..સાવ ઝીણકુંક…છે..સો સ્મોલ..તમે જોયું છે બુલબુલને ? ‘

કિશનાને જવાબ આપવાનું સૂઝયું નહીં. એના મનમાં બીજા જ વિચારો દોડી રહ્યા હતા. ‘ અંકલ, તમને યે લાગ્યું છે મારી જેમ ? દુખે છે ? એટલે નથી બોલતા ? ફૂંક મારી દઉં ? હું તો કેવી બ્રેવ છું. લોહી નીકળે તો પણ રડું નહીં એવી બ્રેવ..પણ તમને કયાં લાગ્યું છે ? તમને પણ બહું દુખે છે ? ઓય મા..મને તો બહું દુખે છે. પણ કંઇ દેખાતું નથી. તમારી પાસે ટોર્ચ છે ?

પુરૂષના ખીસ્સામાં નાનકડી ટોર્ચ તો હતી પણ પડવાથી કાચ તૂટી ગયો હતો. તેણે કંઇ જવાબ ન આપ્યો.

‘ અંકલ, મારી સાથે વાત કરો ને.મને બહું દુખે છે. મને અહીંથી મારે ઘેર લઇ જાવ ને..પ્લીઝ અંકલ..’ ખરી છે આ છોકરી યે. એક મિનિટ ચૂપ નથી રહેતી.આટલું લાગ્યું હોવા છતાં જીભ બંધ નથી થતી.

‘ ચૂપ થઇ જા. કોઇ આવશે એટલે અહીંથી નીકળાશે.’ પુરુષનો રૂક્ષ અવાજ સાંભળી છોકરી એકાદ ક્ષણ તો ડરી ગઇ. પણ પછી મોટેથી ભેંકડો તાણ્યો.કદાચ દુખાવો વધતો હતો. કિશનાને વળગીને છોકરી કયાંય સુધી હીબકાં ભરતી રહી. ન જાણે કેવા વિશ્વાસથી કિસનાના ખોળામાં પડી રહી હતી.

દાકતરની આ જ દીકરીને કીડનેપ કરાવીને સરદારને પૈસા પડાવવા હતા. પોતે યે પૈસા માટે જ આવા કામ કરવા તૈયાર થયો હતો ને ? આજ સુધી ચોરી, લૂંટફાટ, નાના મોટા ખીસ્સા કાતરવા એવું જ બધું કર્યું હતું.કીડનેપીંગનો આ પહેલો અનુભવ હતો. એ કામ પાર પડે એ પહેલા જ આ ધરતીકંપ.. તેણે ફરી એકવાર છોકરીનો ફોટો કાઢયો. અદ્દલોઅદ્દલ એ જ છોકરી. જાણે સામેથી આવી પડી. છોકરી કિશનાના ખોળામાં માથું મૂકી સૂતી રહી હતી કે પછી બેહોશ થ ઇ ગઇ હતી એ કિસનાને સમજાયું નહીં. કિશનાના મગજ ઝપાટાભેર વિચારતું રહ્યું. અજાણપણે તેનો હાથ છોકરીના માથા પર ફરતો રહ્યો હતો. એ દિવસે ધરતીકંપમાં પૂરા સાત કલાક સુધી સાથે સપડાયેલી બુલબુલ સાથે જાણે સાત જન્મારાનો નેહનો નાતો કદાચ બંધાઇ ચૂકયો હતો.

સાત કલાક બાદ જયારે મલબા નીચેથી એનો છૂટકારો થયો ત્યારે અસહ્ય પીડા છતાં કોઇ ગેબી શક્તિનો દોરવ્યો એ દોરવાયો અને બુલબુલને લઇને ભાગ્યો હતો.

બુલબુલને દલસુખને સોંપતા એનો જીવ કેમે ય ચાલ્યો નહોતો. કદાચ આ કાવાદાવામાં આ છોકરીને કંઇ થાય તો ? આ નાનકડી છોકરી માટે ન જાણે કેવી યે લાગણીનું ઝરણું કિશનાના શુષ્ક હૈયામાં ફૂટી નીકળ્યું હતું. થોડા દિવસ બુલબુલને કયાંક સંતાડીને પછી એના મા બાપને શોધીને સોંપી દઉં પછી નિરાંત.. એ એક જ ઇરાદા સાથે એ ભાગેલા.

ઘણી જગ્યાએ બચાવકામ, રાહતકાર્યો પૂરજોશમાં ચાલુ હતા. બીમાર બુલબુલને સરકારી હોસ્પીટલમાં પોતાની દીકરી તરીકે દાખલ કરી. પૂરા વીસ દિવસ બુલબુલ બેભાન જેવી રહેલી.અને ભાનમાં આવી ત્યારે એને પોતાની કોઇ ઓળખાણની સૂધ નહોતી રહી. રાત દિવસ કિસનો અને નીમુ ઉંચક જીવે તેની પાસે બેસી રહ્યાં હતા.

નિઃ સંતાન નીમુ અને કિસનાનો છોકરીને પાછી સોંપવાનો ઇરાદો બદલાઇ ગયો. અમદાવાદમાં રહીએ તો પકડાઇ જવાય એ ભયથી કેટલીયે રઝળપાટ પછી મુંબઇ આવીને એ દીકરીને લઇને કેવી રીતે ઠરી ઠામ થયો. એની જાણ એને જ છે. પણ બુલબુલના, દીકરીના પ્રેમે આડા રસ્તે ફંટાયેલો એનો જીવનપ્રવાહ બદલી નાખ્યો એટલું ચોક્ક્સ.

આડા અવળા કામને બદલે રાત દિવસ સંઘર્ષ કરીને પ્રામાણિકતાનો રોટલો રળતો થયો. બુલબુલ,એ નાનકડી બાળકીને અતીતનો કોઇ અણસાર નથી. એ બાળકીના નીતરતા નેહમાં કિશનો આખ્ખેઆખ્ખો બદલાયો છે.

હવે કિશના અને નીમુના જીવનનું એક માત્ર ધ્યેય, એક માત્ર લક્ષ્ય એટલે બુલબુલ. બુલબુલ એમની એક માત્ર વહાલસોયી દીકરી બની રહી હતી. બુલબુલને તો કદી કલ્પના પણ નથી આવી કે એ એમની દીકરી નથી.માબાપે એને કદી કોઇ અભાવ સાલવા નથી દીધો.દિવસ રાત કાળી મજૂરી કરી છે. પોતે ફાટેલા કપડાં પહેર્યા છે પણ દીકરીને નવા કપડાં જ પહેરાવ્યા છે. બંનેએ સૂકો રોટલો ને શાક ખાધા છે પણ પોતાની પહોંચ હોય ત્યાં સુધી બુલબુલને કયારેય કોઇ વાતની ના નથી પાડી.બુલબુલને પ્રમાણમાં સારી કહી શકાય તેવી સ્કૂલમાં ભણવા મૂકી છે. અનેક સપનાં બંનેએ આ વહાલસોયી દીકરી માટે જોઇ રાખ્યા છે. બંધ આંખે કિશના સમક્ષ બધા દ્રશ્યો ચાલતા રહ્યા.

‘ કિશના, હવે ? હવે એના માબાપની આપણને ભાળ મળી છે, એ દીકરી વિના ઝૂરે છે ત્યારે આપણે ….’

‘ નીમુ, બુલબુલને, મારી દીકરીને પાછી આપવાની વાત ન કરતી. એના વિના હું કે તું જીવી શકીશું ?’

‘ જીવવું પડશે..કિશના..એના વિના એના સગા માવતર જીવી ગયા એમ આપણે પણ જીવવું પડશે.આકરું તો મને યે કયાં નથી લાગવાનું ?

‘ નીમુ, એમણે તો દીકરી જીવતી નથી એમ માનીને મન મનાવી લીધું છે.આપણે મનને કેવી રીતે મનાવીશું ? ‘

‘ એ આપણો પ્રશ્ન છે એથી કંઇ બુલબુલનું જીવન ન બગાડાય..’

‘ આપણે બુલબુલનું જીવન બગાડીએ છીએ ? ‘

‘ તો સુધારી પણ કયાં શકવાના ?’

‘ આપણે એને આપી આપીને શું આપી શકવાના ? કોઇ ડ્રાઇવરના, મજૂરના કે એવા કોઇના દીકરા સાથે લગ્ન કરી દેશું..અને એને સુખી કર્યાના ભ્રમમાં આપણી જાતને છેતરતા રહીશું. ‘

‘ પણ પછી આપણું શું ?’

‘ એની તો મને યે નથી ખબર..’

‘કોઇના બગીચાના ફૂલની સુવાસ આપણે કયાં સુધી લેવાય ? આ દીકરીએ આપણને માણસ બનાવ્યા.નહીંતર યાદ કર એના આવ્યા પેલાનું આપણું જીવતર. બુલબુલને લીધે આપણે જીવતા શીખ્યા છીએ. આજે આપણે એ ભૂલી નથી જવું.પારકી સુવાસે સુવાસિત નથી થવું. એનો હક્ક નથી છિનવવો. માની લેજે આપણે એને સાચા માવતર બનીને દહેજ આપવું છે. આણામાં એને કેટકેટલું આપવાના સપના આપણે જોયા છે. આજે આપીશુંને બુલબુલને આણામાં એની સાચુકલી દુનિયા, એનો હક્ક, એના સપના, એનું જીવતર, એના રંગો..? કિસનાની ભીની પાંપણોએ હકારમાં નમી રહી.

વહાલી દીકરીને એ આણામાં જીવ પણ આપી શકે.. થોડી વારે પતિ પત્ની બંને દીકરી ઉપર ઝળુંબી હેતની હેલી વરસાવી રહ્યા.કદાચ આખરી વાર. વહેલી પરોઢના સોનેરી બાલકિરણો હળવેથી કિસના અને નીમુના ચહેરાને ઉજ્જવળ બનાવી રહ્યાં.

શબ્ધસૃષ્ટિ, જુલાઇ, 2016માં પ્રકાશિત મારી વાર્તા..” આણુ

Posted in અન્ય બ્લોગ ઉપરથી ગમેલુ, ગમતાનો ગુલાલ, લઘુ કથા, વાર્તા | Comments Off on આણું..નીલમ દોશી