ગુજરાતી સાહિત્ય સરિતાના ઉપક્રમે  વિશ્વ પ્રવાસી-શ્રીમતી પ્રીતિ  સેનગુપ્તા સાથે મુલાકાત, વાર્તાલાપ અને કવિતા નો ખાસ કાર્યક્રમ.

या कुन्देन्दुतुषारहारधवला या शुभ्रवस्त्रावृता
या वीणावरदण्डमण्डितकरा या श्वेतपद्मासना 
या ब्रह्माच्युतशंकरप्रभृतिभिर्देवैः सदा पूजिता
सा मां पातु सरस्वति भगवती निःशेषजाड्यापहा ॥१॥

ગુજરાતી સાહિત્ય સરિતાના ઉપક્રમે  વિશ્વ પ્રવાસી                             શ્રીમતી પ્રીતિ  સેનગુપ્તા  સાથે મુલાકાત, વાર્તાલાપ અને કવિતા નો ખાસ કાર્યક્રમ.

વિશ્વનાં ૧૧૫ દેશોમાં ભ્રમણા.ઉત્તર ધ્રુવ પર ભારતનો ધ્વજ ફરકાવનાર પ્રથમ ભારતીય.                             અત્યાર સુધીમાં ૪૫ પુસ્તકો – કાવ્ય, નિબંધ, નવલકથા , વાર્તાઓ, જુદી જુદી ભાષાઓ માં અનુવાદિત અને પ્રકાશિત.  વિવિધ પારિતોષિકો થી સન્માનિત.

વિશ્વભ્રમણના થોડાં ખાસ સ્થાન તેમજ સ્થાનિક લોકો સાથેના  વિવિધ અનુભવો વિષે વાર્તાલાપ આપશે અને સ્વરચિત કવિતાઓ નું વાંચન કરશે  .

તારીખ: ૧૮ માર્ચ, રવિવાર. સમય: બપોરે  ૨ થી ૬ વાગ્યા સુધી. સ્થળ:  JVB Preksha Meditation Center, 14102 Schiller Road, Houston, TX-77082

ટિકિટનો દર: $ 12.00; સાહિત્ય સરિતા ના સભ્યો માટે $ 6.00. ભોજન સાથે,  ટિકિટ  માટે સંપર્ક કરો:

1) મનસુખ વાઘેલા; ફોન 713-493-8662. 2) નીતિન વ્યાસ; ફોન 832-403-6004

3) દેવિકાબેન ધ્રુવ ફોન 281-415-5169 4) હસમુખભાઈ દોશી ફોન 832-686-9906

 

 

.

 

Posted in received E mail, મીટીંગની નોટીસ, સમાચાર | Leave a comment

“લાંબામાં લાંબા ૫૦ કલાક” ભક્તિ શાહ ( પીંકી કાપડીયા)

અમેરિકામાં આવી ત્યારથી જ, જે ડર હતો એ સાચો પડ્યો. ..પપ્પાના અંતિમ શ્વાસ વખતે હું ત્યાં નો’તી. પપ્પાએ સેવાનો મોકો જ ના આપ્યો . પ્રભાત ચોઘડિયે , સુતેલી મમ્મી ના ખોળામાં ઢળી પડ્યા! રમાના ઈશ રમેશ ..બસ છેલ્લા  શ્વાસ માટે ખોળે આવ્યાં. બસ એટલું જ બન્યું. સરળ જીવન , એટલું જ સરળ મૃત્યુ!!

ફોન આવ્યો ત્યારે , ખાલીપો ફરી વળ્યો. “what a death ?!” એવું બોલીને ડૂમો ભરાઈ ગયો. એકદમ યાદ આવ્યું કે ” આ તો માંગ્યું મોત હતું .” મારી હાજરી માં પપ્પા બોલ્યાં હતાં : ” મને કશું થવાનું નથી. મારું તો હાર્ટ જ બંધ થશે. એકવારમાં ખેલ ખતમ. એવું જ મોત મને ગમે. “

સ્તબ્ધ હું , એકદમ ટિકિટ બુક કરાવવા મંડી પડી. વળી પાછું facetime કરી , પપ્પાને જોઈ ખાતરી કરી ..સપનું તો નથી ને ?! ગાઢ નિંદ્રા દેખાઈ . પપ્પાનું ૮૧ વર્ષનું સુંદર આયખું. એમાં પણ એમને નવકાર નો નવ સાચવ્યો. એકદમ ફેમિલી ગ્રુપ માં whatsapp કર્યો : ” ૮૧ એટલે ૮+ ૧ = ૯ ..એટલે નવકાર ” ભલો આ નવ. ૯૦ પણ તો પાછળ હતાં ..પુરા કરવા હતા ને 🙁

મિત્રો આવતાં ગયા ..ઘર ભરાઈ ગયું. એકે પૂછ્યું : “તું ફ્યુનરલ માં પહોંચવા માંગે છે”

“મને સમજાતું નથી, પણ મને પપ્પાને એક વાર ભેટવું છે. બસ એક વાર…..ના જશો “! મેં કહ્યું.

એ જૈન મિત્ર હિમંત કરી આગળ બોલ્યા : ” એમના નિષ્ચેતન દેહને ? તમે અહીંથી જશો, એ વખતે ૩૦ થી વધારે કલાકો થઇ જશે. એમને કોલ્ડ સ્ટૉરેજ માં મુકવા પડશે. સ્વજનો એ રાહ જોવી પડશે. “

મને તરત વિચાર આવ્યો : ‘ પપ્પાને ઠંડી ન ગમે. અને મમ્મી બેસી રહશે ? ‘

એ ધીરે રહી બોલ્યાં : “આત્મા ઉડી ગયો છે , શરીર રૂપી રાખ છે ..”

અહીં માહીનું વારંવાર બોલવું યાદ આવ્યું. .” we are a soul , not a body.. “

મને મૂંઝાતી જોઈ બીજા મિત્ર બોલ્યાં : “વિચારો, તમારા પપ્પા શું નિર્ણય લે ?”

મને યાદ આવ્યું કે પપ્પા શું બોલે: “ત્વરિત નિર્ણય લેવાનો , કોઈ કામ પેન્ડિંગ નહીં “

મેં ત્વરિત નિર્ણય લીધો ..ફોન જોડ્યો :” હું કાલે આવીશ ..પપ્પાને કામ પેન્ડિંગ ના ગમે. .એટલે એમને જવું છે , તો મારે વિલંબ નથી કરાવવો . હું બેસણાં માં હાજર રહીશ .” રડી પડાયું . દીદી એ મને બિરદાવી . : ‘ બરાબર કર્યું પીનુ ‘ !

તરત જ માહી , મારી દીકરી ..મને રૂમમાં લઈ ગયી . નિખાલસતા થી પૂછ્યું : ‘ મમ્મી , તને દાદાએ કીધું નહોતું કે એમના ડેથ વખતે તારે જવાનું ? મમ્મી , મારે શું કરવાનું , જો તું દૂર હોય તો ? ” એ મારી છેલ્લી ઈચ્છા પૂછી રહી હતી. મારાથી રડવામાં પણ હસાઈ ગયું. નાના બાળકો આપણાં જીવનને જીવંત રાખે છે. ત્યારે વિચાર આવ્યો કે આ પ્રશ્ન યોગ્ય છે ..દુઃખ અને સાથે મૂંઝવણ , ખુબ ઘાતક છે. ત્યારે નિર્ણય ખુબ કઠિન બને છે. દરેકે આ પરિસ્થિતિ નો વિચાર કરવો જોઈએ.

લોકોના ફોન , funeral વિધિ ને નવકાર મંત્રએ , મારુ મગજ વ્યસ્ત રાખ્યું. મારી અંતરંત મિત્રએ મારી બેગ ભરી. મગજ વિચાર કરવા માંગતુ નહોતું .

સવારે જવાની હજુ વાર હતી. ખાલી મન હવે જ્યાં ને ત્યાં પપ્પાને જોવા લાગ્યું. ” હું તારી સાથે જ છું . લે ! તારું ઘર જોવા ભારે સફર કરી આ શરીર તો ના લાવ્યું , પણ આત્મા સાથે ઉડી આવ્યો છું. સરસ છે તારું ઘર, માણો ! તું ને ચિરાગ ,art of living શીખો “

થોડી વાર પછી કહે ” ભગવાન ક્યાં બિરાજ્યા છે ?” ઉપર લઈ ગયી એમને. .ને મંદિર તરફ આંગળી કરી ..!

એ એમને જ આપેલી ભેટ – નાનકડું મંદિર જોઈ ખુશ થયા . .કાયમ ની જેમ હાથ ખોલી બોલ્યા. .” નિસીહિ …નિસીહિ “!

જયારે ફરી રડી ત્યારે , તરત જ માહીને છેલ્લી વિઝિટમાં ગોખાવેલો ગુરુમંત્ર યાદ કરાવ્યો , ” what is happiness , mahi ?”

માહી એ બોલવાનું : “saying no problem (મજાકમાં એ p-oblem બોલે) for everything ,dada “

મેં આ મંત્રને મારા બ્લેક બોર્ડ પર ચીતરી વાળયો ..આજે ત્રણ મહિના પછી પણ એ એમજ છે. .ભૂંસ્યુ નથી.

એવું લાગે છે કે એમની આત્મિક શક્તિ મને સારા વિચારો કરાવી રહી છે. ..મને વધુ ઘડી રહી છે.

મેં એરપોર્ટ તરફ પ્રયાણ કર્યું. ચાલતી કારમાં જેમ નજર સમક્ષ દ્રશ્ય બદલાય , એમ પપ્પાએ સમય અનુકૂળ જીવનમાં જરૂરી પરિવર્તન કરેલા , તે મારી સ્મૃતિમાં પુરપાટ દોડતા ગયા. ..

વડોદરામાં એલેમ્બિક ના રિસેર્ચ એનાલિસ્ટ લગ્ન પછી કંઈક નવું કરવા ગોધરા માં માઈક્રોબાયોલોજી ડિપાર્ટમેન્ટ સ્થાપે છે.

માનીતા પ્રોફેસર , નાના ગામ ની શાખ માણે છે . ..સાંજે મિત્રો સાથે બ્રિજ ની ક્લબ સ્થાપે છે. ફેલોશિપ મેળવી પરદેશ જાય છે. .

પછી સમયસર જોબ ને ‘બાયબાય ‘ કહી ત્રણ દીકરીઓ ના ભણતર માટે વડોદરા આવે છે….

…..’શું કરીશ હવે ?’ લોકોએ પૂછ્યું.

“હું મારો બોસ બનીશ , બસ. ” એક સરસ પ્લાન હેઠળ ‘સુ-ધાન્ય’ બનાવવાનું શરુ કરે છે . માઈક્રોબાયોલોજી ના પઠન ને એગ્રીકલ્ચર ના ધંધા માં ઉપયોગ કરે છે. પ્રાઇવેટ લિમિટેડ સ્થાપે છે …દશકો ..૧૫ વર્ષ સરસ જાય છે. છોકરા મોટા થાય છે. બેકપેઇન અને સૂક્ષ્મ જીવાણુનો જૈનાચાર એમને થોભાવે છે. ,ત્યારે એ ઇન્વેસ્ટર બનવાનું શીખવે છે. ..જીવન ને ફરી એક નવો વળાંક મળે છે. ૧૫ વર્ષથી વધુ ચેરીટેબલ હોસ્પિટલમાં ટ્રસ્ટી તરીકે સેવા આપે છે.

મને યાદ નથી કે આવા ધરખમ ફેરફારોની એમને અમને ખબર પડવા દીધી . ..પરિવર્તન સરળ નથી હોતું. પણ એને પણ એમને સરળતાથી સ્વીકાર્યું. લોકો ને કહે ,: “હું વહેલો રીટાયર થયો ..” પણ એમાં પણ એમના જીવનનું સુંદર આયોજન છે.

આધ્યાત્મિક જ્ઞાન અને ધ્યાન , એમને સંતોષી બનાવતા ગયા . ” કર્મ …” પર પુસ્તક લખ્યું .

એકદમ કારની બ્રેક વાગી ને સાથે મારા વિચારો ની. ..એ છેલ્લે સુધી મને કહેતા રહ્યા . ..”ચિંતા ન કર, હું બેઠો છું ને “!

ડૂસકું આવ્યું; એમની દરરોજનું whatsapp પરનું ૪- ૫ લીટીનું સુંદર લખાણ , જેના થી મારા દિવસની શરૂઆત થતી …કોણ લખશે હવે?

ચેક-ઇન કરી અમે બેઠાં , ત્યાં એક કાળી કીડી ગાલ પરથી પસાર થઈ ..સામાન્ય રીતે હું ખંખેરી કાઢું. પણ આજે મેં એને કોમળતાથી હાથમાં લીધી અને નીચે મૂકી . પપ્પા હસ્યાં : ” હમ. ..જીવ માત્ર દયા ને પાત્ર “.

પ્લેન ઊપડ્યું ને વિચારો ઊડવા લાગ્યા. પપ્પાએ મારી સાથે લગભગ દોઢ દિવસ પહેલાં વાત કરી હતી. એ જાણી ને ખુશ થયા હતા કે મેં પણ પાઠશાળા શરુ કરી. અમે ઘણી બધી spiritual આપ લે કરી. મૃત્યુ પછી ની ગતિ ની ચર્ચા કરી. એ શું માત્ર જોગાનુજોગ હતો ?

ગઈકાલે એમને ચિરાગને બર્થડે વિશ કરી : ” ચિરાગ, lead your life happily “! એ દિવસે ફોન સ્પીકર પર મેં આ શબ્દો સાંભળ્યા . પણ વાત ન થઈ …ઝળઝળીયા આવ્યા. .

પપ્પા કહેતાં : “વિચાર ને ખંખેરતા આવડવો જોઈએ ..” પણ મારા માટે આજે શક્ય નોતું.

આંખ પર પાટો હતો. ..પ્લેનમાં અંધારું…પણ પપ્પાનું તેજ ઝળહળતું હતું. ઊંઘ આવતી હતી, પણ પપ્પા સાથે વાતો કરવી હતી.

એ રૂઢિચુસ્તતા થી જોજનો દૂર હતા. દીકરી ઓ ને પરણાવવાની પણ એમને ચિંતા કરી નોતી. એ બાબતમાં અમેરિકન. ખરું બોલવાથી ખચકાય નહિ. ભલે કોઈના અપ્રિય બનવું પડે. ..પણ સાચી જ સલાહ આપવાની. સાચું કહેવામાં ખુબ હિમ્મત જોઈએ .

માહી એકદમ બાજુની સીટ પરથી મારા ખોળામાં પડી. હાથથી મેં એને પંપાળી. પપ્પાના મુલાયમ હાથ યાદ આવ્યા. ” મારે કોઈ વ્યાધિ નથી. મારા હિમોગ્લોબીન વાળા હાથ જો ” …એ હસ્યાં . ફ્લાઇટ અટેન્ડન્ટ મને સીટ સરખી કરવા કહ્યું, ટર્બ્યુલન્સ ના કારણે. પણ ફ્લાઇટ ફોબિક એવી મને, આજે બાહ્ય ટર્બ્યુલન્સ નડતું નોતું. હું તો વાદળોમાં પપ્પાને શોધી રહી હતી.

ફરી યાદ આવ્યું, ..મારા જીવનની પહેલી પ્લેન મુસાફરી મેં પપ્પા સાથે કરેલી. એમને મને બેલ્ટ બાંધવાની અને પ્લેન એટિકેટ શીખવી હતી.

માહી ઉઠી અને અમે પાના રમવાનું વિચાર્યું. ..હજી ૭ કલાક બાકી હતાં. પપ્પા હંમેશા પાના રમતાં. પોતાની કેવી મઝાક ઉડાવતાં અને પૌત્ર- પૌત્રીઓને હસાવતાં, એ દેખાયું.

મુંબઈ ઉતાર્યા , ત્યારે વિચારો નો થાક વધુ હતો. ઇમિગ્રેશનમાં લાંબી લાઈન જૉઈ સમજાયું કે , કનેકટીન્ગ ફ્લાઈટ લેવી મુશ્કેલ છે. હું દોડી. એરપોર્ટના કર્મચારી ને કહ્યું , ” મારે કોઈ પણ હિસાબે ફ્લાઈટ પકડવી છે. મારા પપ્પા ….પપ્પાની અંતિમ વિધિ માટે જઈ રહી છું. ” એને અમને ખુબ મદદ કરી …અમે સમયસર પહોંચી ગયા. ..પપ્પા અહીં પણ કામ લાગ્યા. માહી એ ખુબ સાથ આપ્યો. આખી સફરમાં મને કહેતી રહી : ” mummy , dada is with us only ..remember , we all are soul ..”

અમદાવાદ જે સ્ફૂર્તિ સાથે ઉતરતી એ આજે ક્યાંથી હોય. .એવું થયું કે ભાગી જાઉં. ક્યાંક એકલી બેસી ને રડી લઉં .દર વખતે તો એરપોર્ટ બહાર નીકળું કે પપ્પાનો ફોન આવે. .”આવી ગયા પીનુબેન ? વેલકમ વેલકમ !!!” સૌ મળ્યાં , રડ્યા . કારમાં બેઠાં . મનને શાંત કરવાની કોશિશ કરી. એટલામાં પપ્પાનો છેલ્લો whatsapp મેસેજ યાદ આવ્યો : “sorry nimit , not limit . g .n .” પપ્પા થી પૌત્ર નિમિત્તનું નામ લિમિટ લખાયું હતું એ લગભગ ૧૦ વાગે એમને સુધાર્યું હતું ..પાંચ-છ કલાક પહેલાની એમની સભાનતા -ચેતના !!!

મેં મનને ટપાર્યું , મારે પણ એ ચેતના રાખવી પડશે. મમ્મી ને મળવાનું હતું.

ઘરે પહોંચી ..શાંત વાતાવરણ ..કોઈ કાંઈ બોલ્યું નહીં . મમ્મીને વળગી. ભગવાન આપણને શક્તિ આપે. સૌ એકમેક ને સાંત્વન આપતા હતા. મારાથી ખાસ રડાયું નહીં .

ઔલોકિક વિદાય …સુનકાર પ્રસંગ.

ટેબલ પર પપ્પાના ચશ્માં જોયાં. એમણે ઉતાર્યા ..ને મેં મારા નવા બેતાલા ચઢાવ્યા.

Posted in Bhakti Shah | Leave a comment

ગુજરાતી ભાષા- હરદ્વાર ગોસ્વામી

ડગુમગુ કે દંડવત ના થાતી ભાષા.
હોંકારા, પડકાર કરતી ગાતી ભાષા.

હું બોલું તો ભાભડભૂતી, ભૂલ ભરેલી,
તું બોલે તો કેવી આ શરમાતી ભાષા !

પ્રેમ નામના પ્રદેશની મીઠી મદમાતી,
આખી દુનિયાને કેવી સમજાતી ભાષા.

દલપતના ડાપણને દાઢે વળગાડીને

નર્મદના જોસ્સાજેવી ઝઝબાતી ભાષા

એક એક અક્ષરમાં આવે મ્હેક મજાની,
ચોક્કસ એ તો હોવાની ગુજરાતી ભાષા.

  • હરદ્વાર ગોસ્વામી

માતૃભાષા દિને વહાલ પૂર્વક

 

 

Posted in અન્ય બ્લોગ ઉપરથી ગમેલુ, કાવ્ય, ગમતાનો ગુલાલ | Leave a comment

વેલેંટાઇન ડે- રોહિત કાપડિયા

કલા સૌજન્ય રેખા શુકલ (શીકાગો)

બા,

         નાનો હતો ત્યારે કોઈ પણ જાતની અપેક્ષા વગર તું તારા હાથ લંબાવીને હમેંશા કહેતી” આવતો રે, મારાં રાજા બેટા,મારાં ગુલાબના ગોટા “અને પછી મને છાતી સરસો ચાંપી,ગળે વળગાડેલો રાખતી.તારું વહાલ મારાં સમસ્ત દેહ પર ચુંબનોની વર્ષા રૂપે વરસતું અને હું મહેંકી ઉઠતો.તે કંઈ કેટલાં યે ટેડી મને અપાવ્યાં હશે.તેમાં પણ તારાં જૂના સાડલાના ગાભામાંથી બનેલું પેલું ગોટા જેવું ટેડી તો મને ખૂબ જ ગમતું.આખું ગ્લાસ દૂધ પી જઈશ કે પછી ખાવાનું પૂરું કરીશ તો ચોકલેટ આપવાનું પ્રોમિસ કરતી અને આપતી પણ ખરી.હું તારો હતો અને તેથી તારે ક્યારે પણ તારો હક જ્તાવવો પડ્યો નથી.તારો પ્રેમ સદાયે નિર્મળ ગંગાની જેમ વહેતો જ રહેતો.તારા બારે માસ વહેતાં પ્રેમને ક્યારે ય રોઝ ડે,પ્રોપોસ ડે,ચોકલેટ ડે,ટેડી ડે,પ્રોમિસ ડે,હ્ગ ડે,કિસ ડે ની જરૂરત પડી નથી.તારે પ્રેમ વ્યક્ત કરવો પડતો નહીં, તે સહજ રીતે થઈ જતો.

આ બધું યાદ આવતાં મારી આંખ આંસુઓથી ભરાઈ ગઈ.મેં દિલથી બે હાથ જોડીને તારા ફોટા સામે મસ્તક ઝૂકાવ્યું અને ત્યાં જ તારા ફોટા પર મુકેલું ફૂલ મારાં મસ્તક પર પડ્યું,જાણે કે તે આશિર્વાદ આપ્યાં.સાચે જ બા તું તો સદાયે આપવામાં જ માને છે.

Posted in અન્ય બ્લોગ ઉપરથી ગમેલુ, વાર્તા, સાહિત્ય જગત | Leave a comment

“હવે છેટું પડે છે” વિજય શાહ

જગમોહન કાકા ને અષાઢ કાયમ યાદ રહેતો..તેમનો જન્મ આષાઢમાં.. એમની જિંદગીમાં બધાજ પ્રસંગો અષાઢ્માં જ થાય એવો કાયમનો કુદરતી સંકેત..જન્મ, વિવાહ, લગ્ન પ્રથમ પુત્ર જન્મ. પ્રથમ પૌત્ર જન્મ પણ અષાઢ્માં થયો ત્યારે તેમના સહિત સૌ માનતા થઇ ગયેલા અષાઢ તેમને માટે બહુ સારો..પણ કલાકાકી જ્યારે તમને છોડીને મૉટે ગામતરે ગયા ત્યારથી અષાઢે અશુભ પણ થઇ શકે વાળા વહેમે ઘર કર્યુ.. ૯૮ મું વર્ષ ચાલતુ હતુ અને શતક ઉજવવાનો મનસુબો દિકરાઓએ કર્યો હતો.

એક દિવસ જગમોહન કાકા બોલ્યા “પ્રભુનું તેડુ આવતું નથી.. બાકી હવે અહીં રહેવાની મઝા આવતી નથી.

“ દાદા એ શું બોલ્યાં” પૌત્ર બોલ્યો

“હજીતો શતાબ્દી ઉજવવાની છે” પૂત્રવધૂ બોલી

“ ના ભાઈ ના..તમે બધાતો તમારા સંસારે ખુશ છો. પણ મને કલાથી હવે છેટું પડે છે”

.

Posted in લઘુ કથા, વાર્તા | Comments Off on “હવે છેટું પડે છે” વિજય શાહ

જ્ઞાન વસિયત- વિજય શાહ

મારા પપ્પા એટલે મારા જ પપ્પા!

તે દિવસે રાત્રે મને તેઓ સ્વપ્નામાં આવીને કહે “જો શીતુ તું મારા ઘરે બહું મોડી આવી એટલે તારા માટે મને સતત એવું રહે કે બીજાઓનાં કરતા તને મળવું જોઇએ એટલું વહાલ ઓછુ મળ્યુ.. પણ એટલું માનજે કે તું મારી દીકરી નહિં પણ દીકરો છે.”

“પણ પપ્પા આ કેવો વેશ કર્યો છે?”

“ જો બેટા મને તો જિંદગી એ બધું જ આપ્યુ છે એટલે તો કહું છું હવે ગમે ત્યારે ઉપરથી તેડુ આવે અને તમારા બધાનો સંગ છુટે તો અફસોસ ના કરીશ.”એમનું મન મોહક હાસ્ય વેરતા તેઓ બોલ્યા.”લીલી વાડી છે અને કોઇ અફસોસ બાકી નથી. પ્રભુએ માંગ્યા કરતા ઘણું આપ્યુ છે.

“એવું ના બોલોને પપ્પા.”

“ જો બેટા આયુષ્ય કર્મથી વધુ એક મીનીટ પણ આયુષ્ય મળતું નથી..હવે ૮૦ તો થયા.તમે બધા તમારી દુનિયામાં ખુશ છો અને કુદરતનો નિયમ છે ને વડવાઓએ નવાંગતુકોને જગ્યા આપવીજ રહી અને તેથી જ મૃત્યુ ને હસતા મોએ સ્વીકારવું રહ્યું”

“પપ્પા તમે તો કહી દીધું પણ મને તો વિચાર માત્રથી કમ કમીયા આવે છે, તમારો છાંયડો જઈ શકે છે.”

“ હા સ્વિકારવું જ રહ્યું જન્મ્યું છે તે જવાનું જ છે કોઇ વહેલું કે કોઈ મોડું.”

“પપ્પા મોટી બેનોનાં જેટલો મને તમારો છાંયડો નહીં?”

સ્વપ્નમાં જાણે દૂંદૂભી વાગતી હોય અને ભવાઇનો પડદો પડે તેમ અચાનક દ્રશ્ય બદલાયુ અને શીતલ એકદમ જાગી ગઈ. વહેલી પરોઢનું સ્વપ્ન …તેનું મન તે સંકેતોને સમજવા મથતું હતું

તરત ભારત ફોન જોડ્યો..ફોન મમ્મીએ ઉપાડ્યો અને શીતલથી ડુસકું મુકાઇ ગયું.

કુમુદ બા બોલ્યા “કેમ બેટા સવારનાં પહોરમાં ડુસકું?”

“બા સવારનાં પહોરમાં આવું વિચિત્ર સપનું આવ્યું..પપ્પાને ભવાઇમાં વેશ ભજવતા જોયા અને વાતો મૃત્યુની કરતા હતા.. હેં મમ્મી વહેલી પરોઢ્નું સ્વપ્નુ હતું તેથી જરા ડરી ગઈ.”

કુમુદબા તરત બોલ્યા “તને તારા બાપા પર બહુ પ્રેમ છે ને એટલે આવા ડરામણા સ્વપ્ના આવે્છે.  ખરેખર તો આવું સ્વ્પ્ન આવે તો તેમની ઉંમર વધે તેથી રડના.”.

*****

શીતુ મોટી ઉંમરે જન્મી હતી એના જન્મ વખતે મોટી બહેન કોલેજનાં છેલ્લા વર્ષમાં હતી.પુત્રેષણાની તે અકસ્માતે આશાઓ વધારી દીધી હતી, પણ તેવું બન્યુ નહોંતુ. બુધ્ધીજીવી પ્રોફેસરને તો તે વાતનો જરાય ગમ નહોંતો..તેમણે તો ચારેય છોકરીને સરખીજ માવજત આપી હતી પણ ક્યારેક કુમુદબાને ઓછું આવી જતું.. ભગવાને વારસ આપ્યો હોત એમનો વંશ ચાલતેને?

કુમુદ બાને રાજી રાખવા પ્રોફેસર કદીક શીતલને દિકરાની જેમ રમાડતા. શીતલ દીકરો પણ હોય અને દીકરી પણ હોય..તેનાથી શું ફેર પડે?

પણ સ્કુલમાં એક નાટક્નાં દ્રશ્યમાં છોકરો બનવાનું હતું ત્યારે બૉય કટ વાળ કર્યા પછી તે અદ્દલ છોકરો લાગતી ત્યારે કુમુદ બાનું મન ભરાઇ આવેલું..ત્યારથી પ્રોફેસર બાપ પણ વહાલમાં શીતલ દીકરો કહેતા.તે વખતે રક્ષા બંધને  કુમુદબા એ તેને રાખડી બાંધી. આવતે ભવ મારા પેટે દિકરો થઈને આવજે નાં આશિષ દીધા હતા.

તે દીવાળી એ ઘરમાં સૌ પત્તા રમતા બધા બેઠા હતા ત્યારે પપ્પા બોલ્યા “પત્તાની રમત વ્યસન બને ના તે રીતે રમવી જોઇએ પણ તે આયોજન કરતા શીખવે છે અને સાથે સાથે ટેબલ ઉપર આખા કુટંબ ને એક સાથે ભેગા રહેતા શીખવે છે.સાથે સાથે એક વાત એ પણ સમજવી કે પત્તા સાથે નાણા ન રમવા જોઇએ આગળ જતા એ જુગટું બને..”

****

એક્ બે વરસે ફોન ઉપર મૃત્યુ વિશે ચર્ચા કરતા પપ્પા બોલ્યા “ શીતલ સમાજમાં ગમે તે દેખાય પણ મારા મૃત્યુ પછી અગ્ની દાહ બધી બહેનો સાથે દેજો.”

“પપ્પા આવી વાતો કરવી જરુરી છે?”

જો બેન આયોજન બધ્ધ રહેતા મેં મારી જિંદગી કાઢી છે. અને હું માનું છું કે પહેલેથી વિચાર્યુ ન હોય તો તે ઘટનાઓનો  જગકાજી સમાજ બને અને ક્યારેક દુખતી રગ ખોટી રીતે દબાય તેથી આજે આ વાત સૌને જણાવી દીધી. હું માનું છું તમે સૌ મારું જ પંડ છો અને મારા પૈસા મિલ્કત્નાં સાચા અધિકારી કુમુદ પછી તમે છો તેથી તે રીતનું વીલ બનાવ્યું છે.

“પપ્પા તમારી સાથે દીદી છે અને તેના ઉપર મને પણ પુરો ભરોંસો છે તેથી આવી બધી વાતો મને ના કરી દુઃખી ના કરો”.

“આયોજન એવી રીતે કરવું જોઇએ કે જગ છુટ્યે કોઇ મનદુખ રહેવું ન જોઇએ”

કુમુદ બાએ સંમતિ દર્શાવતા કહ્યું “ બાકીની ત્રણ બહેનો અહીં ભારતમાં, પણ તું અમેરિકામાં તેથી બધી માહીતિ પુરે પુરી તારે પણ જાણવી જોઇએ.

ડબ ડબાતી અંખે શીતલ બોલી. “મારે તો તમારો છાંયડો લાંબા સમય માટે જોઇએ.” ફોન નાં બેઉ છેડા આંસુ સારતા હતા.

પપ્પા બોલ્યા.”સંપીને રહેજો અને મન મોટૂં રાખજો.અને શક્ય તેટલું ધર્મમય ભાવે જીવજો”

“ પપ્પા હજી ઘણું લાંબુ તમે જીવવાનાં છો.”

હા એટલી જ લાંબી મારે તમને સૌને જ્ઞાન વસિયત આપવાની છે. તેથી જ્યારે આંતર મન આપવા સક્રીય થાય ત્યારે તેને ધ્યાન દઈને સાંભળો..ધન દોલત તો નજરે ચઢશે પણ આ જ્ઞાન વસિયતતો જ્યારે ઉદય થશે ત્યારેજ સંભળાશે.

.જિંદગીનાં અંતિમ તબક્કે સૌને મારું શ્રેષ્ઠ છે તે આપવું છે પણ મને ખબર નથી અંતિમ તબક્કો ક્યારે આવશે. .જ્યારે આવશે ત્યારેની રાહ ન જોતા હાલ સંભળાવી દઉં કે હવે જે સાથે નથી આવવાનું તેના ઉપરનો મોહ ઘટાડો અને જે સાથે આવવાનું છે તેને ઓળખો. તે પાપ અને પૂણ્યને સાથે લઈ જવા  પછેડી બાંધો. ઉર્ધ્વ ગામી બનવા હલકા થાવ અને પાપગામી કશાયો છોડો. મુસ્લીમ ધર્મનાં સંત પુરુષો કહે છે કયામતનાં દિવસે ઉજળા રહેવા એવું કશું જ ના કરો કે જેનાથી ભાર વધી જાય.

ખુબ જ અંદરથી આવતી વાણીને સાંભળતી શીતલ ગળ ગળા અવાજે પુછી બેઠી પપ્પા તમને કંઈક થઈ ગયુ હોય અને અમારે તમારી પાસે આવવું હોયતો કેવી રીતે અવાય?

પપ્પા કહે મેં આજ પ્રશ્ન મારી મા ને પુછ્યો હતો તો બે ચોપડી ભણેલ માએ એક જ વાત કહી હતી…કર્મો ખપાવ્યા પછી સાચા હ્રદયે સૌને માફ કર્યા અને માફી માંગી લીધી પછી આત્મા પરમાત્માનાં શરણે પહોચે  છે ત્યાં પરમાત્મા સાથે મિલન થાય ત્યારે હું તને મળીશ.

શીતલ સ્તબ્ધ હતી પણ આ બધુ થાય તેને માટે થતો વિલંબ તેને ખપતો નહોંતો.

પપ્પા જાણે તેના ચહેરા ઉપર આ વાત વાંચી રહ્યા હોય તેમ બોલ્યા. મોહનાં તાંતણાં સૌથી સુંવાળા પણ અત્યંત મજબુત હોય છે. તારો આત્મા તે મોહબંધને ભેદવા સમર્થ થશે તો ક્ષણ માત્રનોય વિલંબ નહીં થાય.

હું તો આ મોહનાં રેશમધાગાને હણી રહ્યો છું અને તેજ રીતે તમને પણ કટીબધ્ધ થવા કહી રહ્યો છું.

વાત પુરી થઈ પણ હજી પપ્પાનાં અવાજ્ને સાંભળવો હતો.. ફોન ફરી લગાડ્યો…

ફોન મમ્મીએ ઉપાડ્યો.

અતિ ભારે અવાજે મમ્મીએ કહ્યું “ પપ્પા તો તારી સાથે વાતો કરતા કરતા સુઈ ગયા છે. ડોક્ટર કહે છે તેમને સુઈ રહેવા દો. એ જાગશે ત્યારે ફરી ફોન કરાવીશું”

શીતલને લાગતું હતું પપ્પા હવે કદાચ નહીં જાગે. તેમની લાડલીને તેમની જિંદગીનાં સર્વ સત્યો સમજાવી પપ્પા અનંતને માર્ગે નીકળી ગયા હતા. તેણે નવકાર ગણ્યા  અને જય જીનેંદ્ર. કહી ફોન મુક્યો.

કથા બીજ   -પીનુ ( ભક્તિ શાહ)

Posted in પ્રસંગ કથા, વાર્તા, સાહિત્ય જગત | Comments Off on જ્ઞાન વસિયત- વિજય શાહ

અભ્યાસક્ર્મમાંગુજરાતી ભાષા ફરજિયાત કરવાનો સમય પાકી ગયો છે -વિજય રૂપાણી

gujaraatnewsline.ca maa samaachaar

અભિનંદન વિજયભાઈ!

માતૃભાષાને નબળી કહેનારાઓને જડબાતોડ જવાબ આપવા બદલ…

Posted in surfing from web, અન્ય | Comments Off on અભ્યાસક્ર્મમાંગુજરાતી ભાષા ફરજિયાત કરવાનો સમય પાકી ગયો છે -વિજય રૂપાણી