દ્રષ્ટિભેદ

બુધ્ધ ભગવાન ના આદેશથી એમનો શિષ્ય બુધ્ધ ધર્મ ના પ્રચારાર્થે નીકળ્યો.
રસ્તામાં લોકો એ તેને વાર્યો – કહ્યું “ત્યાંના લોકો નગુણા છે તમને અપમાનીત કરશે, ધૃણીત કરશે.”
શિષ્ય નો જવાબ હતો – “એટલુ જ કરશે ને ? મારશે તો નહીં ને ?”
લોકો એ કહ્યું “મારે પણ ખરા – પથરા મારે”
જવાબ હતો – “પથરા જ મારશે ને ? મારીતો નહીં નાખે ને ?”
લોકોએ કહ્યું “મારી પણ નાખે – કંઈ કહેવાય નહીં. ગુસ્સો આવે અને હાથમાં હથિયાર હોય તો મારી પણ નાખે.”
જવાબ હતો – “ધર્મ ના પ્રચાર માં દેહ છુટે એનાથી રુડી મુક્તિ કંઈ ?”

લોકો બીવડાવતા હતા – પણ શિષ્ય નિડર હતો – દ્રષ્ટિભેદ ફક્ત એટલો હતો કે તે લોકો ની સારી બાજુ જોતો હતો – સારી રીતે પોતાને થતા દુખોને હલકા બનાવી ને જોતો હતો. જયારે તેને વારનારા ડરાવનારા – લોકોની માઠી બાજુ જોતા હતા – દુઃખો ને ભારે બનાવી ને બતાવતા હતા.

જે છે તેને ભારે બતાવીને જોનારો ડરપોક 

 જે છે તેને યોગ્ય રીતે જોનારો વ્યવહારુ

જે છે તેને હલકુ બનાવી જોનારો નીડર.
– વિજય શાહ

This entry was posted in અંતરનાં ઓજસ. Bookmark the permalink.

0 Responses to દ્રષ્ટિભેદ

  1. Jayesh Jainy says:

    સરસ વાર્તા.. સરસ ચિત્રો અને જબરજસ્ત ચમચમતુ મન કરી મુકે તેવુ ચિંતન

  2. Dilip Gajjar says:

    Drustibhed…saras vaat chhe jevi drusti tevi srusti…aa example fari vanchi fari prerna lidhi….khub sunder chitra budhdha nu chhe..

  3. વાંચીને બાલાશંકર કંથારિયાની બે લીટી યાદ આવી :
    ગુજારે જે શિરે તારે જગતનો નાથ તે સહેજે…..અને પછી લખાયું :

    મળે જે સત્યના રાહે, સદા સ્નેહથી સહી લેજે,
    મળે જો માર કે મૃત્યુ,તો એ મુક્તિ ગણી લેજે..