છુટા છેડા ઓપન સીક્રેટ: ૯.- ડો ઇન્દિરાબેન શાહ

અકસ્માત 

ક્ષમા મુંબઇ આવી, હજુ પણ તેને ગગના સ્ટિલનો ભય મનમાંથી જતો ન હતો અને એની ઊંઘ ઊડી જતી હતી.

એમણે બસેરા હોટેલ બદલાવી સુર્યામાં મળવાનું રાખ્યું છતાં મનમાં ડર તો રહેતો જ હતો કે ગગનો સ્ટીલ અહિ પણ સંતાઈને જોતો હશે કે તેના સાગરીતોને ગોઠવ્યા હશે.

તોમાંય પાછા બ્લેકમેઇલીંગ પત્રો શરૂ થઈ જશે તો! આમ તો તેઓ બન્ને કોઇ ગુનો કરતા જ ન હતા એમ માનતાં હતાં. બન્ને ભુતકાળમા પતિ-પત્નિ જ હતાં અને હજુ એક્બીજાને ચાહતાં હતાં અને એકબીજાને ઝંખતાં હતાં, પરંતુ અહંકારની મોટી લાટ આડે આવતી હતી.

આ વખતે વડોદરાથી પાછા આવ્યા બાદ ઘણી વખત ક્ષમાને થતું લાવ પરમને સત્ય જણાવી દઉં પરંતુ અહમ્ સત્યને દૂર ધકેલતો અને એક પછી એક જુઠાણાં ચાલુ જ રહેતાં. તો વડોદરામાં પરમ પણ ‘પરમક્ષમા’ બંગલાના બેડ રૂમમાં નિરાંતની ઊંઘ નહોતો માણતો.

જ્યારથી એણે સુરતમાં શૈલ પદ્માને જોયાં અને એના મનમાં બન્નેના સબંધ વિશે શંકાએ ઘર કર્યુ ત્યારથી તેને ક્ષમા શૈલના સબંધમાં જુઠાણાનો ભાસ થવા લાગેલો. આમ બન્ને જણ જુઠાણાના અંચળા એઠળ અનિદ્રાનો ભોગ બની રહ્યાં હતાં. એક જુઠાણું છુપાવવા બિજાં દસ ઊભાં થતાં તેની જાણે બેમાંથી એકેયને ખબર જ ન રહેતી. આમ બન્નેનો અહમ હ્જારો જુઠાણા ઉભા કરતો સત્યને છુપાવતો. આવું ક્યાં સુધી ચાલશે તેની જાણે બેમાંથી એકેયને ખબર ન હતી ને પરવા પણ ન હતી.

આ બે અઠવાડિયા માંડ બેઉએ પસાર કર્યા, એક બે વખત પરમે ક્ષમાના મોબાઇલ પર વાત કરી,ત્યારે ક્ષમાએ ગગના તરફની હ્જુ પણ પોતાને બીક રહે છે તે વિષે જણાવેલું, એટલે આ વખતે પરમે પાવાગઢના હોલિડે કેમ્પમાં રૂમ બુક કરાવી રાખેલી ને એવું ક્ષમાને પણ જણાવી દીધેલું એટલે શનિવારની સવારે જેવી ક્ષમા વડોદરા ઉતરી સ્ટેશનમાંથી બહાર નીકળી તેવાં બેય પાવાગઢ જવા રવાના થઈ ગયાં હતાં.

પરમે પુછ્યુ: ‘ક્ષમા, ચા નાસ્તો કરવાં છે?’

‘ના પરમ, મને હવે પેલી હોટેલનો અનુભવ થયા પછી બધી હોટલો પર અણગમો આવી ગયો છે.’

‘એમ કેમ ચાલે અહીં સ્ટેશન પાસેની રેસ્ટોરન્ટમાં કોઈ જોવાનું નથી, યાદ કર આપણે કેવાં નવી નવી રેસ્ટોરન્ટમાં જમવા જતાં અને રવિવારે તો બ્રન્ચ માટેય જતાં.’

‘યાદ તો બધું આવે છે, સારું ચાલ હવે નામ પડ્યું છે તો સામે કોફી શોપમાથી કોફી લઈએ.’

પરમે ગાડી કોફી શોપના ડ્રાઇવ થ્રુમાં લીધી અને બારીમાંથી જ બે કોફી અને બે ઇડલી લીધાં.

પરમે ગાડી ચલાવવાનુ શરૂ કર્યું, તેની પાસે હજુ ચાર વર્ષ જૂનું એસ યુ વી જ હતું , પરંતું પેટ્રોલ મોંઘું થવાથી રોજ ઓફિસ જવા આવવામાં સ્કુટરનો જ ઉપયોગ કરતો એસ યુ વી તો શનિ રવિ  જ્યારે ક્ષમા આવવાની હોય ત્યારે જ ગરાજમાંથી બહાર નીકળે.

ક્ષમાએ ઇડલી પર ચટની લગાવી પરમના મોંમાં ફોર્ક વડે બાઇટ મૂક્યો. પરમ બાઇટ ગળે ઉતારી બોલ્યો: ‘ક્ષમા હજુ પણ તને જૂનું બધું યાદ છે.’

ક્ષમા મનમાં બબડી રહી: મને તો તારી બધી ટેવો યાદ છે ને તું તો ચોવીસ કલાક યાદ આવે છે. પછી પ્રગટ કહે: ‘હા, તું પણ ક્યાં મારી ટેવ ભૂલ્યો છે! અને મારા શોખ પણ તને યાદ જ છે.  લાંબી મુસાફરીએ ગાડી લઈ જતાં ત્યારે હું ગુલાબનું ફુલ ગણેશજી પાસે મૂકતી તે તેં આજે મૂક્યું જ છે ને!’

આમ વાતો કરતાં કોફી ઇડલી પૂરાં થયાં અને મુખ્ય માર્ગ પર ચડવા જતાં જમણી બાજુથી આવતી હોન્ડા સાથે પરમની ગાડી અથડાઈ પરમનું માથું સ્ટીયરીંગ સાથે અથડાયું ડ્રાયવર સાઇડનું બારણું ખુલી ગયું અને પરમનો જમણો પગ હોન્ડા અને એસ યુ વી વચ્ચે દબાઈ ગયો. ક્ષમા બાલ બાલ બચી ગઈ હતી.

હોન્ડાને ખાસ નુકશાન થયેલું નહીં, ફક્ત પેસેન્જર બાજુના બારણાને થોડું નુકસાન પોહચેલું,

હોન્ડાનો માલિક પોતે જ ડ્રાઇવ કરતો હતો તેમાં પતિ પત્નિ બે જ ગાડીમાં હરણી કેમ્પ તરફથી આવી રહ્યાં હતાં, તુરત જ એ ભાઈ બાહર નીકળ્યા બેનથી તો બાહર નીકળી શકાય તેમ ન હતું, પેસેન્જર બાજુનો દરવાજો હાલ ખોલી શકાય તેમ ન હતું,

ક્ષમાએ પણ બાહર નીકળી ભાઈનું નામ પૂછ્યું અને એમબ્યુલન્સ બોલાવી. યશભાઈ સારા માણસ જણાયા એમબ્યુલન્સ આવી ત્યાં સુધી એ ક્ષમાને સાંતવન રહ્યા, ત્યાં સુધીમાં તેમનાં પત્ની પણ બાહર આવી ગયાં હતાં અને ક્ષમા સાથે બન્ને પતિ પત્નિ એમબ્યુલન્સની વાટ જોતાં ઊતાં હતાં ત્યારે ક્ષમાનો ગભરાટ વધી રહ્યો હતો. તેની નજર ચારે તરફ ફર્યા કરતી હતી. આ જોઈ યશભાઈ બોલ્યા: ‘ક્ષમાબેન, તમે ગાડીમાં તમારા પતિ પાસે બેસો અમે બેઉ બહાર ઊભાં છીયે.’

ક્ષમાને પરમનું માથું સ્ટીયરીંગ પરથી ઊઠાવી પોતાના ખોળામાં લેવું હતું પરંતુ યશભાઈએ તેને રોકી: ‘બેન, તેમ કરવાથી કોઈ વખત આપણે નુકશાન કરી બેસીએ.’

ક્ષમા બોલી: ‘તે કેવી રીતે બને મારાથી આ નથી જોવાતું.’

 ‘બેન જો ડોકનો મણકો કે બે મણકા વચ્ચેની ગાદી ખસી ગયાં હોય તો અમુક જ રીતે માથું ને ડોક ખસેડવાં પડે અને તે કામ જેણે તાલીમ લીધેલી હોય તે જ કરી શકે, માટે તમે શાંતિથી પાસે બેસો અને માથે હાથ ફેરવો.’

તેમનાં પત્ની યામિનીબેને પણ એમની આ વાતમાં સમર્થન આપ્યું. એ બોલ્યાં: ‘ક્ષમાબેન, મારા પતિને થોડુ મેડીકલ જ્ઞાન છે તો તમે તેમનું કહ્યું માનો.’

ક્ષમાને પણ યાદ આવ્યું તેણે ટીવી સિરિયલમાં આવું જ કંઇક જોયેલું. એટલે એ માની ગઈ ને મનમાં એમબ્યુલન્સ જલ્દી આવે તેની માળા જપવા લાગી. આપણા દેશમાં હ્જુ પણ એમબ્યુલન્સ સેવા સુધરી નહિ. આંખો બંધ કરી એ આમ વિચારતી હતી ત્યાં જ સાયરન સંભળાઈ. એણે તુરત જ બાહર નીકળી જોયું લાલ બત્તી ફેરવતી સાયરન વગાડતી એમબ્યુલન્સ જ આવી રહી હતી.

એમબ્યુલન્સ આવી બે જણ તુરત જ સ્ટ્રેચર સાથે બાહર આવ્યા ને એમણે પરમને જાળવીને સ્ટ્રેચર પર સુવડાવ્યો એક જણે તરત જ મોનીટર હુક અપ કરી દીધું. તે દરમ્યાન એક જણે ક્ષમા સાથે સામાન્ય પેપર વર્ક પતાવ્યું. 

ક્ષમા પણ એમબ્યુલન્સમાં બેસી ગઈ. યશભાઈ અને યામિનીબેન પણ એમબ્યુલન્સ પાછળ હોસ્પિટલમાં ગયાં, યામિનીબેને હોન્ડા ચલાવી અને યશભાઈએ એસ યુ વી ચલાવી. ક્ષમાને પરમની સાથે રહેવું હતું, એને આ બન્ને પતિ પત્ની ઘણાં હમદર્દ જણાયાં.

હોસ્પિટલ બહુ દૂર ન જણાઈ પંદરેક મિનિટમાં હોસ્પિટલ આવી ગઈ. ડાક્ટર હાજર જ હતા તુરત જ સી. ટી. એમ. આર. આઇ. લેવાની કારવાઈ શરૂ થઈ ગઈ.

યશભાઈ અને યામિનીબેન ક્ષમાને ધિરજ બંધાવતાં હતાં. એમણે એને પોતાનો ફોન નંબર આપ્યો અને ક્ષમાએ પણ બન્ને જણાનો આભાર વ્યકત કર્યો, ત્યારબાદ એ બન્ને પોતાના ઘર તરફ જવા રવાના થયાં.

દસેક મિનિટમાં ડોક્ટરે ક્ષમાને રૂમમાં બોલાવી: ‘બેસો બેન, મારું નામ ડોક્ટર કામદાર છે. આપનું નામ?’ 

‘ક્ષમા.’ ક્ષમાએ પોતાનું નામ જણાવી આતુરતાથી ડોક્ટર સામે જોયું.

ડોક્ટરઃ ‘સાંભળો બેન, મગજની અંદર લોહી વહ્યું હોય તેમ જણાય છે, ક્યાં અને કેટલું તે સી ટી અને એમ આર આઇના રિપોર્ટ બાદ કહી શકાય, જમણા પગના પણ x ray લીધા છે. અડધા કલાકમાં રિપોર્ટ આવી જશે કે તરત સારવાર શરૂ થશે.’

ક્ષમાએ પૂછ્યું: ‘કેટલા દિવસ હોસ્પિટલમાં રહેવું પડશે?’

‘અત્યારે તો લાગે છે દસ દિવસ કે વધુમાં વધુ બે અઠવાડિયાં તો લાગશે જ.’

‘સાહેબ, હું બે અઠવાડિયાંની રજા મૂકી દઉં?’

ડોકટર કહે: ‘હા, તે સારું રહેશે થોડો વધુ આરામ મળે તે સારું હવે તમે રૂમમાં જઇ શકો છો.’

ક્ષમા આભાર માની પરમની રૂમમાં ગઈ, સ્પેસિયલ રૂમમાં સગવડ સારી હતી. ક્ષમાને રૂમ જોઈ સંતોષ થયો.

ડોક્ટર દસેક મિનિટમાં રૂમમાં આવ્યા: ‘ક્ષમાબેન, ગુડ ન્યુઝ અને બેડ ન્યુઝ બન્ને છે. બોલો, પહેલાં શું જાણવું છે?’

ક્ષમા ગભરાતાં કહે: ‘પહેલાં ગુડ ન્યુઝ જ કહી દ્યો ને!’

ડોક્ટર કહે: ‘મગજમાં ફક્ત નાનો હિમેટોમા છે, જેને અમારી ભાષામાં સબડુરલ હિમેટોમા કહેવાય, એ પણ એવી જગ્યાએ છે કે તેના ડ્રેનેઝ પછી કોઇ જાતની તકલિફ ન રહે. હવે બેડ ન્યુઝ જમણા પગનાં બે હાડકાંમાં ફ્રેકચર છે, તેમાં સ્ક્રુ સળિયા વગેરે નાખી હાડકાં બેસાડવાં પડશે અને થોડો સમય ઘોડીથી ચાલવું પડશે પણ કશી ખોડ નહીં રહે.’

ક્ષમા કહે: ‘ડોક્ટર સાહેબ, કશો વાંધો નહિ તમે સારામાં સારા સર્જનને જ રિફર કરશો ન્યુરો સર્જન પણ સારામાં સારા જ લાવશો. ખર્ચ ગમે તેટલો થાય એનો વાંધો નથી. બેસ્ટ સારવાર મારા પરમને આપશો’ આટલું બોલતાં તો ક્ષમાની આંખોમાં અશ્રુ આવી ગયાં.

ડોક્ટર કહે: ‘ક્ષમાબેન, સારવારની બાબતમાં તમે બે ફિકર રહેશો. આ હોસ્પિટલ જિલ્લામાં સૌથી સારી ગણાય છે’. અહીંના લગભગ ઘણા સ્પેસ્યાલિસ્ટ પરદેશમાં ટ્રેઈન થયેલા છે.’

ક્ષમા ગભરાયેલી જણાઈ એટલે ડોક્ટરે કહ્યુ: ‘ક્ષમાબેન, બહુ ગભરાવાની જરૂર નથી, પણ સર્જરી બાદ થોડો સમય ઘોડીથી ચાલવું પડશે, અને કદાચ થેરાપી પણ લેવી પડે. આ તો તમને તૈયાર કરું છું બાકી વધારે તો સર્જરી બાદ સર્જન તમને બધુ સમજાવશે. બોલો, તમોને કોઇ સવાલ છે?’ 

‘સર્જરી ક્યારે થશે?’ ક્ષમાએ ચિંતા કરતાં પૂછ્યું.

ડોક્ટર કહે: ‘ઓ. આર. તૈયાર છે. સર્જન અને એનાસ્થીસ્યોલોજીસ્ટ આવે એટલી જ વાર.’

એટલું બોલ્યા ત્યાં બન્ને સર્જન રૂમમાં દાખલ થયા, ડોક્ટર કામદારે ક્ષમાની સાથે ઓળખાણ કરાવી,

બન્ને ડોક્ટરોએ ઔપચારિક નમસ્કાર કર્યા.  ‘મારુ નામ ડોક્ટર દસ્તુર છે, હું ન્યુરોસર્જન છું. ડીકરી ગભડાતી નહિ. હું અને મારા દોસ્ત દાક્તર ધોલકિયા તારા માટીરાને સોજ્જો મજેનો કરીને ઘેર મોકલશું.’ 

ક્ષમા કહે: ‘મને તમારા બેઉ પર પૂરો વિશ્વાસ છે અને ડોકટર કામદાર પર પણ.’

ડોકટર ધોળકીયાઃ ‘ચાલો લેટ્સ સ્ટાર્ટ. ક્ષમાબેન ઓપરેશન પછી આપને વેટીંગ રૂમમાં મળીશું અને દર્દીની ઘેર ગયા પછીની સારવાર વિશે સમજાવીશું, બરાબર?’ ક્ષમાએ ડોકુ ધુણાવ્યુ. ત્રણે ડોકટર ઓ. આર. તરફ રવાના થયા.

ક્ષમાને સમજાવ્યું સર્જરી ચાલસે ત્યાં સુધી પરમના શ્વાસોછ્વાસ બી. પી. હૃદયના ધબકારા વગેરે મોનિટર કરાશે.

ક્ષમાને ઘણો સંતોષ થયો બોલી: ‘તમે બધા ખુબ જ સારા છો. મારી પચાસ ટકા ચિંતા ઓછી થઇ ગઈ.’

ડોકટર અને નર્સ પરમને ઓ. આર.માં લઈ ગયા. ક્ષમા તેમની સાથે સાથે ઓ. આર.ના ડોર સુધી ચાલી. નર્સે કહ્યુ: ‘ક્ષમાબેન, હવે તમે સામેના વેટીંગ રૂમમાં બેસો. ચા પાણી પિવાં હોય તો નીચે કેન્ટીન છે.’

ક્ષમાએ તો આજે શનિવાર કરવાનું નક્કી કરેલું. ચા પીવાની પણ ઇચ્છા ન હતી .એટ્લે નર્સે બતાવેલા રૂમમાં સોફા પર બેઠી, તેના જેવાં બીજાં બે ચાર દર્દીનાં સગાં વહાલાં પણ બેઠેલાં હતાં. પણ ક્ષમાને કોઇની સાથે વાત કરવાની ઇચ્છા ના થઈ. શાંતિથી આંખો બંધ કરી એ હનુમાન ચાલીસાના પાઠ કરવા લાગી

બચપણથી તેનાં દાદીમા પાસે બેસી હનુમાન ચાલીસા  સાંભળતી તે એને યાદ આવી ગયું. એ હનુમાનદાદાને યાદ કરવા લાગી .

 સુખમેં સુમીરન કોઈ ન કરે, દુ:ખમે સમરે સૌ કોઈ,

જો  સુખમેં  સુમીરન  કરે તો  દુ:ખ  કાહેકો  હોય. 

ખરેખર સંતે સાચું જ કહ્યુ છે. ગમે તેટલા મોડર્ન હો પણ દુઃખ પડે ત્યારે વડીલોએ કહેલ વાતો યાદ આવે અને વડીલોના આશીર્વાદ યાદ આવે. અંગ્રેજીમાં પણ દુઃખ પડે ત્યારે કહેવાય છે count your blessings. ક્ષમા પણ અત્યારે આશીર્વાદ યાદ કરી રહી હતી.

 અચાનક ક્ષમાને યાદ આવ્યું, તન્વીને ફોન કરવાનો તો રહી જ ગયો, એણે તરત જ પરમક્ષમામાં ફોન જોડ્યો. રીંગ વાગ્યા કરી કોઈએ ફોન ઉપાડ્યો નહિ. ક્ષમાએ વિચાર્યુ તન્વી તેના યાર સાથે ફરવા ઉપડી ગઈ લાગે છે કે પછી મોલમાં શોપીંગ કરતી હશે કદાચ. જે હોય તે કાલે ફરી ટ્રાય કરીશ.

 એણે ઘડિયાળમાં જોયુ ને ચમકી, ઓ સાડાચાર થયા રોજ ઓફિસમાં ચાનો સમય, એને માથું પણ ભારે લાગતું જણાયું. ચાલ નીચે જઈ ગરમ ચા પીઉં. માથું પણ હલકું થશે  અને પગ છૂટો થશે વિચારી ક્ષમા નીચે ગઈ. ચાનો ઓર્ડર આપી એક ખુણાના ટેબલ પાસે બેઠી, ન્યુઝ પેપર વાંચવા પ્રયાસ કર્યો પરંતું મનમાં હજુ પરમનો વેદનાથી કણસતો ચહેરો જ આવ્યા કરતો હતો.

છોકરો ચા લઈ આવ્યો. ચા ગળે ઉતારી, પૈસા ચુકવી પાછી વેઈટીંગ રૂમમાં આવી ગઈ. માથું તો ભારે જ રહ્યું. ઓ. આર.માં પરમની સર્જરી કેટલે આવી હશે? પગમાં કેટલા સ્ક્રુ નાખ્યા હશે? અત્યારે તો એને બેશુધ્ધિમા દર્દની ખબર નહિ પડે પણ જ્યારે એનેસ્થેસ્યાની અસર પૂરી થશે ત્યારે એને કેટલું દર્દ થશે? વગેરે વિચારો એના મનમાંથી જતા જ ન હતા.

 ડોકટર દસ્તુર બહાર આવ્યા તુરત જ ક્ષમા ઊભી થઈ તેમની સામે ગઈ, ડોકટર દસ્તુરે તેની સામે જોયું ને પાસે આવી બોલ્યા: ‘દીકરી બધ્ધું સોજ્જું છે. અર્ધા કલાકમાં ધોળકિયાનું કામ પણ પતી જશે. તું થાકેલી જણાય છે, ચાલ સોફા પર બેસી જા.’ તેમ કહેતાં ક્ષમાને ખભે હાથ મૂકી સોફા પર ક્ષમાની બાજુમાં બેઠા.

ક્ષમા કહે: ‘સાહેબ પરમને બોલવા ચાલવામાં કે તેની યાદ શક્તિમાં કોઇ ફરક પડશે તો નહીં ને!’

ડોકટર કહે: ‘જરા પણ નહિ. પહેલાંના જેવું કામ કરસે જાને બ્રેઈન સર્જરી થઈ જ નથી.’

‘થેંક યુ, સાહેબ.’

દસ્તુરસાહેબ ‘યુ આર વેલકમ.’ બોલી એ સ્ટાફ રૂમ તરફ ચાલ્યા.

આટલા બધા સમય પછી ક્ષમાએ હળવાશનો અનુભવ કર્યો. એ સોફા પર આરામથી બેઠી. સામે ટીવી તરફ નજર કરી તારક મહેતાનાં ઉલટાં ચશ્મા કોમેડી શો ચાલતો હતો એ જોવા લાગી મઝા આવી દિલ પણ હળવું થયું.

 સામે નજર પડી ધોળક્યા સાહેબ આવતા જણાયા. એ ઊભી થઈ. ધોળક્યા સાહેબ બોલ્યા બેન બેસો.’ કહેતાં પોતે પણ બાજુમાં બેસતાં બોલ્યા: ‘બેન x-rayમાં જોયું હતું તેના કરતાં ખોલ્યા પછી અંદર ઘણું સારું જણાયું. પગમાં સળિયો મૂકવાની જરૂર ના પડી, ફક્ત ઘુંટીના હાડકાને પ્લેટસ્ક્રુ મૂકી બેસાડવા પડ્યા. કાસ્ટ બુટ સાથે પેહરાવેલું છે એટલે ત્રણ દિવસમાં તો ઘોડી સાથે ચાલતા થઇ જશે. બોલો કોઈ પ્રશ્ન છે?’

‘કાસ્ટ કેટલા દિવસ રાખવું પડશે? દુઃખાવો કેટલો રહેશે?’

ડૉક્ટર ધોળક્યા કહે: ‘કાસ્ટ અને ઘોડીનો ઉપયોગ થશે એટલે દુઃખાવો ખાસ નહિ થાય. અને જરૂર પડ્યે દુખાવાની પીલ્સ આપીશું. કસ્ટ બે અઠવાડિયાં તો ખરુ જ.’

‘થેંક યુ વેરી મચ.’ 

‘યુ આર મોર ધેન વેલકમ. હવે રજા લઉ.’ બોલી ડૉક્ટર સ્ટાફ રૂમ તરફ ચાલ્યા, ત્યાં નર્સ આવી: ‘ક્ષમાબેન પરમભાઈને રૂમમાં લઈ ગયા છે આજની રાત મોનિટર કરવા માટે I C U માં રાખવાના છે.’ નર્સ સાથે ક્ષમા રૂમમાં ગઈ, એણે પરમને જોયો. એ હજુ ઘેનમાં જ હતો, નર્સ મેરી ઘણી સારી હતી.

ક્ષમાએ ઘડિયાળ જોઈ સાંજના છ વાગ્યા હતા. એણે પાછો પરમને ત્યાં ફોન જોડ્યો. પાછો નો રિપ્લાય. હશે હવે સોમવારે પાછો કરીશ મનમાં બોલી એ રૂમમાં આવી. જરા ફ્રેશ થઈ સોફા પર આડી પડી પણ ખાવાની તેને ઇચ્છા ન થઈ. 

રાત આખી એણે બેઠાં સુતાં વિતાવી નિદ્રાનું તો નામ જ ન હતું. મેરી જ્યારે આવે ત્યારે કહે: ‘બેન બેસી બેસીને થાકી જશો ને તબિયત બગડશે તો તમારા હસબંડની સેવા કોણ કરશે? જરા આડે પડખે થાવ.’

‘મને આજે ઊંઘ નહિ આવે.’

સવાર પડી, નર્સ આવી પરમ હમણાં જ ભાનમાં આવ્યો હતો. પરમે આંખ ખોલી હોઠ પર હાથ મૂક્યો.

ક્ષમાએ પૂછ્યું: ‘પરમ, હોઠ સુકાય છે?’ નર્સે ભીનો ટોવેલ લાવી ક્ષમાને આપ્યો. ક્ષમાએ ટોવેલ હોઠ પર ફેરવ્યો. ક્ષમાએ નર્સ સાથે રહી પરમને સ્પન્ઝ કર્યું, કપડાં ચેન્જ કર્યાં. ૮ને ૯ની વચ્ચે ત્રણેય ડોક્ટર વારા ફરતી રાઉંડ પર આવી ગયા, દસેક વાગતાં સુધીમાં પરમને I C U માંથી સ્પેસિયલ રૂમમાં લઈ ગયા.

ડૉક્ટરે પરમને પ્રવાહી લેવાની છૂટ આપી હતી. ક્ષમા તેને માટે સફરજનનો રસ લઈ આવી. પરમે આરામથી એ પીધો, ત્યાર બાદ ક્ષમાએ ચા નાસ્તો પતાવ્યાં.

ત્રીજા દિવસથી તો પરમને ઘોડીથી ચલાવવાનું પણ શરૂ થઈ ગયું, ક્ષમા રોજ સુચના મુજબ દિવસમાં બે વખત પરમને ચલાવતી.

 આમ હોસ્પિટલમાં દસ દિવસ કાઢ્યા. ક્ષમા બધા ખર્ચ પોતાના કાર્ડમાં ચાર્જ કરાવતી રહી. તેને વિચાર આવ્યો તન્વીને ખબર પડશે તો, ત્યારની વાત ત્યારે પડશે તેવા દેવાશે. એને બીજી બીક હતી. જો ઓફિસમાંથી પૈસા મંગાવશે તો પોતાની પોલ ખુલી જશે.

૧૧મે દિવસે રજા મળી. બધા સ્ટાફ્ને પણ ક્ષમાએ યોગ્ય બક્ષિસ આપી. ડોક્ટર ધોળક્યા અને દસ્તુર સાહેબે વડોદરામાં ફોલો અપના રેફરલ વગેરે પણ આપ્યા.

ક્ષમા અને પરમ એસ. યુ. વિ.માં પાછલી સીટ પર ગોઠવાયાં. ડ્રાયવરની વ્યવસ્થા ડૉક્ટર કામદારે કરી આપી હતી. રસ્તામા ક્ષમાએ તન્વીનો સંપર્ક નથી થઈ શક્યો તે વાત કરી.

 પરમે તેના જવાબમાં જણાવ્યું: ‘અરે હું તને કહેવાનું જ ભૂલી ગયેલો કે તન્વી તો તેનાં મમ્મી માંદાં છે એટલે રાજકોટ તેમની સેવા કરવા થોડો સમય ત્યાં રહેવા ગઈ છે, ત્રણ ચાર અઠ્વાડિયાંનું કહીને ગઈ છે.’

‘પણ ઘેર ફોન કરે અને નો રિપ્લાય થાય તો ચિંતા ના થાય!’

‘તેની તું ચિંતા ન કરતી. તન્વીને હું સંભાળી લઈશ.’

ક્ષમાએ આંખો નચાવી: ‘તું તો ઊઠાં ભણાવવામાં હોશિયાર છે. મને પણ ભણાવતો  જ હતો ને!’

 પરમ હસતાં કહે: ‘હા, તને બહુ મોડી ખબર પડી. તને તો  હજુ પણ ભણાવું જ છું ને!’

ક્ષમા કહે: ‘ચાલ હવે મજાક બંધ કર, ઘર આવી ગયુ.’

ગાડી પરમક્ષમા બંગલા સામે ઊભી હતી અને ડ્રાયવર ગેટ ખોલતો હતો. ગાડી અંદર લીધી સામાન ઉતારી ડ્રાયવરે રજા માગી, ક્ષમાએ ચા પાણીના પૈસા આપ્યા.

 ડ્રાયવરને રવાના કરી બન્ને ઘરમાં દખલ થયાં, આજે રવિવાર હતો, સોમવારથી બન્નેની નોકરી ચાલુ થઈ જવાની હતી. પણ પરમથી તો હજુ દસેક દિવસ નોકરી પર ક્યાં જવાવાનું હતું!

ક્ષમાને સવારે વહેલી ટ્રેન પકડવાની હતી, બુકીંગ તો આગલા દિવસે હોસ્પિટલમાંથી રજા આપવાનું નક્કી થયું કે તરત એણે કરાવી દીધું હતું.

ક્ષમા પરમને બેડમાં સુવડાવી કિચનમાં ગઈ, ફ્રીઝ ખોલ્યું, ડેરીનું દૂધ હતું.  એણે ડેટ જોયા સિવાય જ એને કચરાપેટીમાં ફેંકી દીધું ને ચોકડી પરથી તાજું પેક લઈ આવી. એણે પરમને પૂછ્યું: ‘દૂધ અને ટોસ્ટ ચાલશે?’

પરમે જવાબ આપ્યો: ‘ચોક્ક્સ. દૂધમાં તારા પ્રેમની મોરસ નાખજે એટલે ચાલશે તો શું પણ દોડશે.’

 ક્ષમાએ માઈક્રોવેવમાં બે કપ દૂધ મસાલો નાખી ગરમ કરવા મૂક્યું અને ટોસ્ટરમાં ચાર સ્લાઈસ બ્રેડની મૂકી.

ટ્રેમાં ગોઠવી એ બેડ રૂમમાં ગઈ, પરમે નસ્કોરાં બોલાવવાનો ઢોંગ કર્યો.

ક્ષમા એમ છેતરાય ખરી! ‘ એય મિસ્ટર, ઢોંગ બંધ કરી આંખો ખોલો.’

પરમ ઘેનમાં હોય તેમ કહે: ‘ઊં… ઊં… બહુ ઊંઘ આવે છે,’

ક્ષમાએ ટ્રે ટૅબલ પર મૂકી અને ચાદર ખેંચી પરમે હાથ પકડી લીધો ને કહ્યું: ‘કેવી પકડાઈ ગઈ!’ 

‘હજુ તું સાજો નથી થયો માટે આવા વાનરવેડા નહિ કરવાના. ચાલ, દૂધ ને ટોસ્ટ લઈ લે પછી દવા લેવાની છે.’ 

પરમ આંખ ફાંગી કરતાં કહે: ‘યસ મેમ તૈયાર. પણ જેમ હોસ્પિટલમાં ખવડાવતી હતી એમ ખવડાવે તો મઝા આવે.’

ક્ષમાઃ આટલાં હાડકાં ભાગ્યાં તોય તું સુધર્યો નહિ.’ કહેતાં ટૉસ્ટ પરમના મોંમાં મૂક્યો, પછી એને બેઠો કર્યો અને દૂધનો કપ મોઢે માંડ્યો.’

પરમ કહે: ‘આવી રીતે ખાવાની મઝા જ કોઈ ઓર છે. ટોસ્ટ બહુ મીઠો લાગ્યો.’

‘ચાલ, હવે મોડું થયું છે અને કાલથી જાતે જ ખાવાનું છે. એના કરતાં તન્વીને જ શા માટે નથી બોલાવી લેતો?’

‘એટલે તો આજે ચાન્સ લઈ લઉં છું, ક્ષમા, સાચું કહું છું તારા હાથથી ખાવું મને બહુ ગમે છે.’ આમ ગોષ્ઠિ કરતાં બન્ને જણે ખાવાનું પતાવ્યું.

ક્ષમા કિચનમાં ગઈ. એણે વાસણ ધોઈને મૂક્યાં. પરમને દવા આપી. ને બીજા રૂમમાં સૂવા માટે ગઈ.

સવારના પાંચ વાગે ઊઠી એ તૈયાર થઈ એ પરમની રૂમમાં ગઈ. પરમ હજુ સૂતો હતો. એ કિચનમાં જઈ ચા બનાવી બે કપ લઈ રૂમમાં ગઈ. પરમ જાગી ગયેલો હતો. ચા પીતાં પરમને સૂચના આપવા માંડી: ઘોડીથી જ ચાલવાનું, જમણા પગ પર વજન નહિ મૂકવાનું, અઠવાડિયા પછી રેફરલ પેપર લઈ બતાવવા જવાનું વગેરે વગેરે અને છેલ્લે પરમને કપાળે ચુમ્મી આપી નીકળી ગઈ પાછું ફરી જોયું નહિ. એની આંખોમાં આંસું તગતગી રહ્યાં હતાં. પરમે એ જોયાં હોત તો દુઃખી દુ:ખી થઈ ગયો હોય. ને ક્ષમા આવી તબિયતમાં એને દુ:ખી કરવા માગતી ન હતી.

This entry was posted in છૂટાછેડા: ઓપન સીક્રેટ-, બહુલેખકો દ્વારા લખાયેલ નવલકથા. Bookmark the permalink.

One Response to છુટા છેડા ઓપન સીક્રેટ: ૯.- ડો ઇન્દિરાબેન શાહ

  1. brinda says:

    nicely woven story. and this episode sounded more positive and happy!
    it is high time to unite them again! happy life, happy ending of story 🙂

Comments are closed.