છૂટા છેડા-ઓપન સીક્રેટ (૧૩) ડો. ઇન્દિરાબેન શાહ

ક્ષમા અને પરમ ભલે માનતાં હોય કે એમનાં છાનગપતિયાંની વાત છુપી જ રહેવાની છે, પણ હવે ઝાઝો સમય રહી શકશે નહિ, જો કે ક્ષમાને તો ઊંડે ઊંડે ગગનાનો ભય રહેતો જ હતો, પરંતુ એ એને બહાર આવવા નહોતી દેતી, બન્ને મઝા મસ્તીમાં વિક એન્ડ પૂરો કરતાં. બેમાંથી એકેયને ખબર ન હતી કે શૈલે પોલીસની મદદથી છટકું ગોઠવી ગગનાના સાગરીત ચીમનાને જેલ ભેગો કર્યો છે અને ગગનો સ્ટીલ પણ જનમટીપની કાળ કોટડીમાં હવા ખાઇ રહ્યો છે. આગલા દિવસના સ્વપ્ન પછી પરમને પણ ઊંડે ઊંડે થતું હતું કે આ શૈલ ને ક્ષમા વચ્ચે કંઈ છે જ નહિ જેમ મેં તન્વીને પત્ની તરીકે ઉપજાવી છે તે જ પ્રમાણે ક્ષમાએ પણ શૈલને નકલી પતિ બનાવી દીધેલો છે, બેઉમાંથી એકેય પોતાની એ શંકા બહાર પાડતાં નહીં અને એમનાં છાનગપતિયાં ચાલુ રહેતાં.
છાનગપતીયાં છુપાં ક્યાં સુધી રહે!
“છાનું રે છપનું કંઈ થાય નહિ થાય નહિ ઝમકે ના ઝાંઝર તો ઝાંઝર કહેવાય નહિ.”
ક્ષમા ચોકડીએ દૂધ લેવા જાય રીક્ષામા ઘરવખરી લેવા જાય, ક્ષમાને બહાર નીકળે એટલે ભય તો રહેતો જ. જે રીતે સામેનો પાનવાળો તેની સામે જોતો અને પછી પાન પર ચુનો લગાવતાં તેના ગ્રાહકો સાથે ગુસપુસ કરતો અને મવાલી જેવા ગ્રાહકો ક્ષમા સામે તાકીને ગુસપુસ કરતા અને કોઇ તો વળી સિસોટી મારતો, આ બધું ક્ષમાથી સહન નહોતુ થતુ પણ કરેય શું?
જો કે હવે વાત બહાર આવવાની હતી, વ્રજને તો વહેમ વહેમ પડી જ ગયેલો હતો એ જ્યારે તેના દોસ્તો સાથે મન બેહલાવવા પાવાગઢ જતો હતો ત્યારે રસ્તામા એકસિડન્ટ થયેલો એણે જોયો હતો પણ . એ દોસ્તો સાથે ઉતાવળમાં હતો એટલે એ બધા ત્યાં ઊભા નહોતા રહ્યા પણ વ્રજને ભાસ થયેલો કે કારમાંની સ્ત્રી ક્ષમા હતી એનું ચાલ્યું હોત તો તેણે ઊભા રહી ચોકસાઇ કરી હોત પણ એના દોસ્તોને એક્સીડંટ સ્થાને ઊભા રહી વગર મફતની ઉપાધિ નહોતિ વહોરવી એટલે ના છુટકે એને પણ એ લોકોની સાથે જવું પડ્યું હતું.
વ્રજની નોકરી છુટી ગઈ હતી અને નવી હજુ મળી ન હતી અત્યારના ખરાબ સમયમાં નોકરી કાંઇ રસ્તામાં પડી ન હતી કે એને મળી જાય! એટલે નવરોધુપ દોસ્તોના આગ્રહને વશ થઇ પાવાગઢ જવા તૈયાર થયેલો મનમાં વિચારેલું એ બહાને પાવાગઢ મહાકાળી માતાનાં દર્શન પણ થશૅ. એમાં એક્સીડંટમાં ક્ષમા હોવાનો ભાસ થયો પણ તેના મિત્રો ન તો ક્ષમાને ઓળખતા હતા કે ન તો એમને ત્યાં ઊભા રહી પોલીસની બબાલમા ઊતરવું હતું એટલે એ લોકો રોકાયા નહતા.
જો કે વ્રજને પણ શાંતિથી વિચારતાં એ શંકા પાયા વગરની જ લાગી હતી. જો ગાડીમાં ક્ષમા હોય તો મુંબઇ તરફથી આવતી હોવી જોઇયે. પણ એણે જે ગાડી ઍકસીડંટમાં સંડોવાયેલી જોઇ હતી એ તો બરોડા તરફ્થી આવતી હતી એટલે પાવાગઢથી પાછા આવ્યા બાદ વ્રજ એ વાતને ભૂલી જ ગયેલો. પણ જ્યારે એ હર્ષમાંથી પોતાનો પર્સનલ સામાન લેવા ગયો ત્યારે એને ખબર પડી કે ક્ષમા એક અઠવાડિયાથી ઓફિસમાં આવી નહતી.
ક્ષમાની ઑફિસમાં ગેરહાજરી છે તેની પાકી ખાત્રી કર્યા પછી જ વ્રજે છોકરીઓ સાથે બેસી ગપ્પાં મારવાની હિંમત કરી, સેન્ડલનો સ્વાદ હજુ એ ભૂલ્યો ન હતો, પણ છોકરીઓ સાથે ટોળ ટપ્પાં મારવાની આદત ચાલુ જ હતી. બિચારો આદતથી મજબુર. શાંતિથી બેઠો અને વાત વાતમાં સુષમા પાસેથી જાણી લીધું, રમા અને ઉષાએ તો ઉડાવ જવાબ આપ્યા અમને શું ખબર? ક્યારે આવશે અને કેટલા દિવસની રજા પર છે તેની? તને બહુ જાણવાની ઇન્તેજારી હોય તો અંદર જા અને માસીને જ બધી માહિતી પૂછી લે અને બન્ને સામસામી આંખ મિંચકારી કરી હસવા માંડી.
આ સાંભળી સુષમા તરત જ તેઓ બેઠાં હતાં ત્યાં આવી, એણેય પહેલાં તો ના પાડી દીધી: ‘મને ગપસપ નો સમય નથી શીરીનબાનુ મને ડબલ કામ આપે છે તમે તો છટકી જાવ છો કોમપ્યુટર નથી આવડતું કરીને.’ સુષ્મા થોડી સિનિયર હતી અને ક્ષમાની હરીફ થવાના અને શીરીનબાનુને વહાલી થવાના પ્રયત્ન કરતી હતી, ક્ષમાની વાત ઇન્ટરેસ્ટીંગ લાગી એટલે એ આવી અને વ્રજને જણાવી દીધું કે વિક એન્ડમાં ક્ષમા વડોદરા ગઇ હતી અને ત્યાંથી જ રજા વધારવાના ફોન કર્યા કરે છે, કારણ જાણવા મળ્યુ નથી.
પછી વ્રજે બે ને બે ચાર કરી લીધા અને મીઠુ મરચું ઉમેરી છોકરીઓને ક્ષમાના ત્યાં રોકાયાની વાત કરી. એણે કહ્યું: ‘હું મારા દોસ્તો સાથે પાવાગઢ ફરવા ગયેલો ત્યાં મેં રસ્તામાં ક્ષમા અને તેના યારની કારનો એક્સીડંટ થયેલો જોયેલો. કાર જોતાં એવું લાગતું હતું કે કોઇનું મૃત્યું થયું હોવું જોઈએ અથવા ભયંકર ઇજા પણ થઇ હોય. એકસીડંટ ગંભીર હતો તેમાં બેઠેલી સ્ત્રીને જોઇ ક્ષમા હોવાનો જ ભાસ થયેલો, ભાસ શું મને ખીતરી જ છે કે એ ક્ષમા જ હતી. બીજા દોસ્તો સાથે હોવાથી ત્યાં ઊભા નહોતા રહ્યા જો હું એકલો હોત તો જરુર ચોકસાઇ કરત.’
‘તમારી એ વાત માની શકાય તેમ નથી કારણ ક્ષમાનો જ અહીં ફોન આવ્યો હતો.
‘ હા મનેય એવું જ લાગે છે કારણ ક્ષમાને મેં બહાર નીકળતાં જોયેલી પણ તેનો સાથી તો ફસાયેલો જ લાગતો હતો અને ક્ષમા પણ સારી એવી ઘવાઇ તો હશે જ. એ આવે ત્યારે જોજો ને હાથ પગ પ્લાસ્ટરમાં અને ચેહરા પર પટ્ટીઓ જોવા ન મળે તો મને કહેજો, હવે તો તમને સાચી વાતની ખબર પડી ગઇ છે એટલે તેની ઠેકડી ઉડાડવાની પણ મઝા આવશે.’
‘એણે તમને બરાબરાના ઝાપટેલા તેનો બદલો લેવા તો આ બનાવટી વાત નથી કરતા ને!’ 
‘એ આવે એટલે તમે પોતે જ જોશો એટલે ખાતરી થશે કે મારી વાત સાચી છે, મેં નજરે જોયું છે, મારી નજર ધોખો ન ખાય. હું એકલો હોત તો તો ઊભો જ રહ્યો હોત પણ મારા દોસ્તોયે મારી વાત માની નહીં. એ લોકોને પોલીસના લફરામાં ન હોતું પડવું એટલે શું થાય?’
‘તમારી વાત સાચી હશે તો એ આવશે એટલે એની ખબર લઈ નાંખશું.’
લંચ સમય પૂરો થયો અને શીરીનબાઇના આવવાનો સમય પણ થયો હતો એટલે વ્રજ પણ સામાન લઈ ઓફિસની બહાર નીકળ્યો.                                    
‘એ આવશે એટલે એને પૂછીશું તો ખરાં જ અને તમારી વાત ખોટી નીકળી તો અમે ત્રણેય થઈ તમારી ખબર લઈ નાંખીશું.’
********
પરમક્ષમામાં પરમને છોડતાં પેહલા ક્ષમાએ શિખામણોનું લિસ્ટ વાંચવા માંડયુ: ‘જો આ બધી દવાની બોટલ પર મેં લખ્યુ છે તે પ્રમાણે સમયસર દવા લેવાની ઘોડીથી જ ચાલવાનું ફોન બાજુમાં લઇ ને સુવાનું એટલે રાત્રે ફોન લેવા ઊભા ન થવું પડે, અને અહિ ફોલો અપ માટે જવાનું છે તે ભૂલતો નહિ વગેરે વગેરે.’
પરમે ડાહ્યા ડમરા થઇ સાંભળ્યું,પછી ક્ષમાનો હાથ પકડી કાકલુદી કરતો હોય એમ બોલ્યો: ‘આટલું બધું મને ક્યાં યાદ રહેશે! એના કરતાં તું જ થોડા દિવસ રોકાઇ જા ને! મને બહુ ગમશે.’
‘પણ તારી તન્વી આવી જશે તો એને નહિ ગમે તેનું શું?’
‘એ તો હું એને ફોન કરીશ ત્યારે જ આવવાની તેને ખબર પડશે. મેં જ એને કહ્યુ છે કે નિરાંતે બા સાથે રોકાજે.’
‘પણ ફોન પણ ન કરે! તું એનાં આવાં નખરાં ચલાવી લે છે એટલે એને તો ભાવતું હતું ને વૈદ્યે કહ્યું જેવું થાય છે.’
‘એ તો એમ જ હોય અમારે ચરોતરમાં તો કેહવત છે: ‘ડુંગરે ચઢેલો ભીલ અને પિયર ગયેલી પત્નીનું પાછાં આવવાનું કાંઇ નક્કી નહીં.’
‘પણ આવું કશું થઇ જાય તો?’
‘એટલે તો તને રોકાઇ જવાનુ કહુ છુ, કે પછી તારાથી શૈલનો વિરહ સહેવાતો નથી?’ પરમે તેને ઉડાવી.
ક્ષમા પણ ક્યાં પાછી પડે તેમ હતી. ગંભીર ચહેરો કરી બોલી: ‘હા, આટલા દિવસ થયા એટલે  મારે બહાનાં તો બતાવવાં જ પડશે ને! શૈલને તો ઠીક કંપનીના કામનું બહાનું બતાવાશે પણ શીરીન માસીને એવું ઓછુ કહેવાવાનું છે?’ પણ મનમાં તો તે બોલી..ચાલો પડશે તેવા દેવાશે.
****
એ મુંબઇ આવી ત્યારે ઓફિસની છોકરીઓ જાણે એની વાટ જ જોતી હતી.
ઉષાએ તો પુછ્યું: ‘અલી, તું આટલા બધા દિવસ રોકાઇ એટલે મને થયું કે તુ લગ્ન કરીને જ આવવાની હોઇશ!’
તો વળી રમા ચિંતા વ્યક્ત કરતાં બોલી: ‘મને થયું કદાચ તને અકસ્માત તો નહીં થયો હોય ને! તેં ફોન પર પણ કશું સ્પષ્ટ જણાવેલું નહીં!’
‘કેમ, તમે બધાં મને અકસ્માત કરી મારી નાખવા તો નથી માગતાં ને!’ આ તો એક બેનપણીનાં અચાનક લગ્ન ગોઠવાયાં એટલે મારે રોકાઇ જવું પડ્યું. તેના સગાંમાં કે મિત્રમાં જે કહો તે હું જ એટલે મારે જ બધી જવાબદારી લેવી પડી, આ બધું તમને ફોન પર ક્યાં સમજાવું?’ જવાબ તો આપ્યો પણ મનમાં વિચારવા લાગી આ અકસ્માતની વાત રમા જેવી ભોળી છોકરીના મનમાં કેમ ઉદભવી હશે? પછી પોતાની જાતે જ સમાધાન કર્યુ એ તો બિચારી એ છાપામાં અકસ્માતના સમાચાર વાંચ્યા હશે ઓટલે પૂછ્યું હશે!
ઉષા ફરિયાદ ભાવે બોલી: ‘મારી સગી બેનનાં લગ્ન હોય તોય તું મને અઠવાડિયાથી વધારે રજા ન આપે ને બેનપણીના લગ્નમાં પૂરા દસ દિવસ!’
‘હોય એ તો એની માસીની પહેલા ખોળાની દીકરી છે એટલે એને બધી છૂટ હોય જ ને!’ સુષમાએ મમરો મુક્યો.
‘તમારા બધાના હાથમાં આજે હું આવી ગઈ છું પણ મેં તમને કહ્યું તો ખરું કે મારી બચપણની બેનપણી અને હું જ લગ્નમાં સર્વેસર્વા હતી એ તમને નહીં સમજાય.’
‘એનો અમને ક્યાં વાંધો છે? પણ લગ્નની ધમાલમાં તને કશી ઇજા તો નથી થઇને!’
‘અરે, હું લગ્નમા રોકાઇ  ગઇ હતી, હિન્દુસ્તાન પાકિસ્તાન બોર્ડર પર લડવા નહોતી ગઈ કે મને વાગ્યું હોય તમે બધીઓ નવરી બેઠી ખરા તુક્કા લડાવો છો!’ માસીને કહેવું પડશે કે આ બધીને કામ ઓછું પડે છે, આપણે નવી બ્રાન્ચ ખોલીએ.’
‘આ તો લગ્નની ધમાલમાં પણ અકસ્માત થતા હોવાના સમાચાર સાંભળતાં હોઇએ એટલે પુછ્યુ?’ જો કે તને સાજીનરવી જોતાં લાગે છે કે કદાચ અકસ્માત થયો હોય તો પણ તું બાલબાલ બચી ગઇ છે. પણ તારી બેનપણીના લગ્નની મીઠાઇ ચખાડજે. અમારે માટે લાવી તો હોઇશ જ, કે પછી એય ભુલી ગઇ છું?’
“ટમે બઢાં એની મશ્કરી શું કરટાં છો! બેનપણીના લગનના હરખમાં એને એવું બઢું કાંઠી યાદ રહેટુ હશે?’ સુષ્માએ ઠાવકે મોંએ કહ્યુ ને બધી હસી પડી.’
ક્ષમાને આ વાર્તાલાપ પરથી લાગ્યા વગર ન રહ્યુ કે આ લોકોને એક્સીડંટ અંગેની ગંધ ક્યાંકથી આવી તો ગઇ જ છે.’ પછી એણે કામમાં ચિત્ત પરોવવા પ્રયત્ન કર્યો , મન ખુબ વિચારોના વમળમાં એવું ફસાયેલું કે કામમાં લાગે જ નહીં. ઉપરથી બધાની શંકાશીલ દૃષ્ટીનો સામનો કરવાનો. હવે શીરીન માસી શું પુછશે? શું જવાબ આપીશ? આમ વિચારતાં બપોરે લંચ સમયે શીરીનને મળી ત્યારે માસીએ પુછ્યું: ‘દીકરી, ટુને કંઇ વાગ્યું ટો નથીને?’
“માસી, હું તો બેનપણીનાં લગ્નમાં જ રોકાઇ ગયેલી મને ત્યાં શું વાગવાનું હતું? જુવો જેવી ગઇ હતી એવી જ પાછી આવી છું.’ પણ આટલો જવાબ આપતાં ક્ષમાને એરકંડીશન્ડ રૂમમાં પણ પરસેવો છુટી ગયો.

This entry was posted in છૂટાછેડા: ઓપન સીક્રેટ-. Bookmark the permalink.