‘કશુંક’ કશુંક છે-વિજય શાહ

હું ૬૦ વોલ્ટના બલ્બ નીચે બેઠો કશુંક લખવા પ્રેરાઉ છું. કોના વિશે હું શું લખીશ કશું મારા મગજમાં નક્કી નથી. પરંતુ કશુંક લખવું છે  નક્કી છે. પેન પણ સડસડાટ ઉપડે છે. નાનકડા ”X  ની સાઈજમાં પાતળા કાગળવાળા પેડ પર કશુંક લખવાની શરૂઆત થાય છે. પાન ઘણાં ઓછા છે પણ આજે એટલા પૂરા કરવા છે. એમાં કશુંક લખવું છે. કશુંક શું હોઈ શકે તે વિચારું છું અને રોડ પરથી પસાર થતી ટ્રકનો અવાજ સંભળાય છે. ટ્રક ડ્રાઈવર કદાચ રતનસિંહ હશે કે પછી મિલ્ખાસિંહ, કદાચ મોહન હોય કે કાળું પણ હોય. એણે કદાચ પીધો હોયઅને નશામાં ઝૂમતો હોયકદાચ નશામાં એની સુરજીત કે કુલજીતને યાદ કરતો હશે.. કે પછી મસ્તીમાં કોઈક ગીત લલકારતો કે ગણગણતો જતો હશેટૂંકમાં કશુંક કરતો હશેઝૂમતો હશેયાદ કરતો હશેલલકારતો હશેગણગણતો હશે.. કશુંકકરતો હશે

            કશુંક ગુલાબસિંહની વાંકડી મૂછોના મરકાટ જેવું લાગે છેફાંફડી મહેજબીનનાં ઘૂઘરુંના ઝણકાર જેવું લાગે છે. સાંકડી શેરીના સોમચંદની સાકર જેવું મીઠ્ઠું લાગે છેકપડાં સૂકવતી કલ્પનાની કમરના થડકાર જેવું લાગે છેક્ષિતિજને ઘરે તળાતા બટાકાવડા જેવું એ કશુંક

            હા, કશુંક પેલી ચૌદ વર્ષની મુગ્ધાની ભૂખી નજર છે. એનું નામ સુનિતા. એની માનું નામ એકલી નીતાઅને એની દાદીનું નામકદાચ એકલુંતાહસે સતતસ્ટેરકરતી હતીકદાચ ઉંમરનો દોષતેના શરીરમાં જાગતા વિકારાત્મક કામુક ભાવનાનો દોષબાકી માસમાં કશુંસ્ટેરકરવા જેવું નથી. હા, હું એના કરતાં વિજાતિય લિંગ ધરાવું ચુંતેના કરતાં દસેક વર્ષ મોટો છુંસુઘટીત બાંધો ધરાવતો ગોરો યુવાન છું….બાકી બીજું કશુંય વધારે મારા મન નથી જે એને કામુક કરેપરંતુ એની ભૂખી નજરો મારામાં કશુંક વધુ

            પેલી ફ્રેમમાં ગૂંગળાવતા ભગવાન તોકશુંક નથી ને ?’ ભગવાન હું માનતો નથી પણ કદીક નાહીને હું બેચાર માળા કરી લઉં છું. અને સારેમાઠે પ્રસંગે બેચાર ગાળો ચોપડાવી દઉં છુંકદીક ખૂબ હતાશ થયેલી વ્યÂક્તને ભગવાનના બ્હાને છેતરી લઉં છુંએને એમ લાગે છે કે ભગવાન જા હોત તો તે આટલો ભાંગી પડત. (ભગવાન) તેની મદદ કરત ત્યારે એને હું પટાવું છું. વહાં દેર હે અંધેર નહીંબાકી ભગવાન જેવું છે કે નહીં તેની મને ખબર નથી પણ તેના જેવું કશુંક

            મારા ઘરે સ્કૂટર બંધાય છેજાણે પહેલાના જમાનામાં હાથી બંધાતા હોયપરંતુ હવે જમાનો બદલાઈ ગયોબધું ઘટવા માંડ્યું. ડેલીમાંથી બે રૂમની ખોલી થઈ અને હાથમાંથી સ્કૂટર.. સ્કૂટરની નીચે કૂતરાનું ગલુડીયું ભરાઈ રહે છે ગલુડીયું કાયમ કશુંક સૂંÎયા કરે છેકદીક ધીમે ધીમે ધીરુ ધીરુ ભસ્યા કરે છેકદાચ ભૂખ્યું થયું હશે. એની મા પાસે માગતું હશેકશુંક મારી જેમ

            ‘બા મને દસ રૂપિયા આપને.’

            ‘કેમ ? હજી ગયા શનિવારે તો આપ્યા હતા.’

            ‘તે તો વપરાઈ ગયા’ ‘શેમાં ?’

            ‘આવું બધું નહીં પૂછવાનુંકંઈ હું પાનબીડીમાં નથી વાપરતોતમે તો જુઓખિસ્શાખર્ચી તો જાઈએ ને ?’

            ‘ભાઈ સાહેબે બે ચાર પિક્ચર જાઈ નાંખ્યા હશે….’ નાનકી ટહુકી :

            ‘બેસને હવે ચાંપલી જ્યારે ને ત્યારે ફાયર મારે છે…’

            હું બબડું છુંધીમું ધીમું ગલુડીયા જેવુંકશુંકકશુંક

            કશુંક શું છે ? ફરી પ્રશ્નાર્થ ચિહ્ન આળસ મરડી ગયુંવહેલી સવારે સપનું તૂટી જતી ઊડી ગયેલ નિંદરની જેમભરચક બસ સ્ટેન્ડ પર ઊભી રહેતા તેની પીઠને નિરાશ નજરે તાકી રહેતા મુસાફરની જેમઅચાનક બહાર જવાને સમયે ટપકી પડેલા તિથિ વિનાના અતિથિની જેમ

            કશુંક મારી પેન છે.. મારી ડાયરી છેમારી વાર્તા છેમારી લાગણી છેમારી ભાવના છેમારી સંવેદના છેમારી કવિતા છેમારી ચોપડી છેમારી ઊર્મિ છે.. મારી સ્પંદના છેમારી ક્ષુધા છેમારીમારી… !

            મારી ક્ષુધા મરી ગઈ છેત્યારે મને ભૂખ બહુ લાગતી હતી કેમ કે ત્યારે હું નીતાને બહુ ચાહતો હતોનીતા એટલે ગમે તે હોઈ શકે જેમકે રીટા, મીતા,  સ્મિતા, સ્મિતા, વિનિતા, તિનિતા, સુજાતા, સુનિતા, કવિતા, અંશીતાહું થોડોક દીર્ઘદૃષ્ટા છુંસાચું નામ નથી આપતો. હું એને ઓળખું છુંતમને ઓળખાણ નથી કરાવતો પણ મારી સામે જાઈને કામય હસતી.. તે મને બહું ગમતુંપેલી મુગ્ધા મને ઘણી વખત સ્ટેર કરતીતે પણ મને ગમતુંહું જ્યારે જ્યારે તેને માટે કશુંક વિચારતો, લખતો કે કહેતો ત્યારે મને તેના હાસ્યની ખૂબ ભૂખ લાગતી. એના હોઠ જ્યારે મરડાતા ત્યારે મને એના ગાલ ચાવવાનું મન થતું.. પણ જવાદો, નીતા નામની ક્ષુધા મારી અત્યારે મરી ગઈ છેખરેખર ? ફરી પેલો પ્રશ્નાર્થ મારી સામે મરક્યો. મારી ભૂખ મૃતઃપ્રાય છે મરી નથી. હું શરમાઈ જાઉં છું.. પેલી મુગ્ધતાની જેમ મુગ્ધાની સામે જાતો ત્યારે તે આમ શરમાઈ જતી.

            મુગ્ધા કાલે ઊઠીને યૌવના થશે. પછી એની મુગ્ધતા પર વિચારશે. થોડુંક મલકાશેમને છોકરા માટે કેવું થી ગયું હતું. નહીં ? કોઈક ભિરુતા એનામાં હશે.. તો પ્રશ્નનો જવાબ મનમાં દોહરાવશે. નહીં તો એની સુખીને કહેશે

            “હું પેલાથી એટ્રેક્ટ થતી હતી” … “કોના થી ?”

            “… થી” – તે મારું નામ દેશે

            “તો તું સદ્નામ થઈશ ?”         

            “ના.”

            “તો બદનામ ?”

            “તો ?” જવા દો ને યાર પ્રશ્નાર્થ ફરી ક્યાં ઊભો કરો છો

            ઊઠ ! હજુ પાંચ પાનાં બાકી છે લખવાનાહું માથું ખંજવાળું છુંવાળ વધી ગયા છે. એટલે થોડોક ચહેરો ભરાવદાર દેખાય ચે. કોલેજ ચાલુ થઈ ગઈ છે. એટલે વટ પડશેબે ચાર છોકરી આપણા ઉપર મરશેઆપણી ઉપર નહીં તો કંઈ નહીંવાળ ઉપર વિચારાશે ખરી ! સાલાના વાળ સરસ છે ! એટલે પૈસા વસૂલ

            પાંચને પાંચ દસ ને ત્રણ તેર ને સાત વીસ ને નવ ઓગણત્રીસ.. ઓગણત્રીસ કેટલીઓડફીગર છે.. ઓગણત્રીસ ઈંટો ઉપર અઢી ગેલનની પાઈપ ઊભી છે.. ભૂલ્યો ટાંકી છે.. ટાંકીમાં છલ્લોછલ પાણી ભર્યું છે. એક સે.મી. વ્યાસના નળમાંથી પાણી વહી જતાં વાર લાગે એવું લાઈટમાં ઊડતું જીવડું મને પૂછે છે

            “હેં જીવડાને કંઈ જીભ હોયતારે છે ?” ‘હા.’ તો તું જીવડું છે, કારણ કે જીવડાને જીભ હોય છેસમજ્યો ?

            “ક્ષિતિજ, જ્યારે હું કંઈક ગાતો હોઉં છુંજાકે હું કોઈ દિવસ ગાતો નથીપણ કોઈક દિવસ ઓવર મૂડમાં કે નાહતા નાહતા કોઈક ગીત લલકારી બેસું છું. ત્યારે મને કહેતો હોય છેયાર, તું ત્રીજા સપ્તકમાં મુકેશનું ગીત ગાય તો કમલ બારોટ જેવું લાગે છે… ‘સાલા, મને ગાળ દે છે ?’ ” હું તાડુકું છું, ના પણ તું સૂર, લય, તાલ બધાનું એકદમ ખૂન કરી પેલી ૪૫ની સ્પીડ ઉપર ફરતી રેકોર્ડ જેવું ગાય તે સારુ લાગે… “એટલે એમ કહી દે ને કે હું ભેંસાસુર જેવું ગાઉં છું.” “ના રે ના, યાર મારાથી એવું કહેવાય ?” તું તો મારો ફાસ્ટ પરમેન્ટ અને રેકગ્નાઈઝડ ફ્રેન્ડ છે ! યાર, તુમ તો હમારી જાન હોહમારા પ્યાર હોહમારા… “બસબસબસમને પ્યાર કહીશ તો તારી નિલમને શું કહીશ ?” “અરે ચલ હટ ! તારી આગળ બધી નિલમો, હિરીઓ પણ પાણી ભરે…” પછી કાંઈક સમજાય તેવી ચેસ્ટા કરે છે ? તેની આંખમાં કશુંક હતું કશુંક પ્રેમ હતુંઈર્ષા હતી, વાસના હતી, ઝંખના હતી.. શ્રદ્ધા હતી, Âક્ત હતી, ઝનૂન હતું, ખુન્નસ હતું, મશ્કરી હતી કે પછી મજાક….

            ક્ષિતિજ મજાક બહુ કરે છે મારા જેવો શાંત પણ છેપરંતુ એના કરતાં વધુ શાંત વ્યક્તિ પાસે બહુ બોલકો હોય છેદા.., હું અને તેના કરતાં વધુ બોલકા છોકરા પાસે તે મારો રોલ અદા કરતો હોય છેએટલે કે શાંત, શ્રોતા હોય છેદા.. પ્રભાકરપ્રભાકર ખૂબ બોલે છે ખૂબ શબ્દને બેફામઅનહદઅતિશયબેહદશબ્દો વડે શણગારીએ તો નવાઈ નહીં. સાલો પાંચ વર્ષ વહેલો મરશેપ્રોફેસરો અને વકીલો એમની ઉંમર કરતાં વહેલાં મરતા હોય છેપણ એમની ખપત કળાથી હું અને ક્ષિતિજ બંને મુગ્ધ છીએ. ‘સાલા દરેક વિષય ઉપર બોલવું કાંઈ નાનીસૂની વાત નથીતે જાયું નહીં વાડેકરથી  ઠેઠ વડોદરા સુધી કેટલી આસાનીથી ઊતરી આવ્યો. એણે તને ક્યાં ક્યાં ફેરવ્યો છે ખબર છે. ક્ષિતિજ ? વાડેકર પરથી દુરાનીનો છગ્ગો. તેના પરથી બી.આર.ઈશારત્યાંથી પરવીનબાબી.. ત્યાંથી સેન્ટ ઝેવીયર્સ કોલેજતેમાંથી સ્મિતાઅને સુરસાગર જ્યાં તે લોકો ચોરીછૂપીથી મળ્યા કરતાં.. બોલ બધી વાત તમને ખબર પડે તે રીતે કહી દીધી ! તું સારો શ્રોતા પણ છે પરથી સાબિત થાય કે નહીં ?’

            હાશ ! બે પાનાં બાકી છેકશુંક મેં લખ્યું તો છે , હવે કશુંકને શેષનાગના દોરડાથી બાંધેલા ચાંદ અને સૂરજના ત્રાજવા વડે તોળીશવચ્ચે મેરુપર્વતની ધરી હશે કશુંક શંકરની જટામાં ગૂંગળાવેલ ગંગાની ધાર હશે તો ચાંદવાળું પલ્લું નમી જશે અને જા ક્રોસ પર ખીલાથી જડાયેલ ઈસુનું લોહી હશે તો સૂરજવાળું પલ્લું નમી જશેઅને હા, જા બંને પલ્લાં સાથે નમી જાય તો ?  “ શક્ય નથી.” “કેમ ?” ધરી બનેલો મેરુ પર્વત સખત છે.

            ‘પણ ધારી લો કે ધરી વળી જાય. તો.. ’ તો.. તો.. હું માથું ખંજવાળું છુંકન્ફરમેટીવ ટેસ્ટમાં ઈન્ટરમીડીએટ રીઝલ્ટ હોયપણતાર્કિક રીતે એવું કશુંક થાય તો ?… તોતોતે મારી પેનમાંથી ઢોળાયેલી સહીમાંથી સર્જાયેલી કોઈક કૃતિ હશે… (હું પ્રશ્નાર્થચિહ્નના ત્રિશૂળથી બચવા બકી મારું છુંપેલા ઈન્ટરવ્યૂમાં પ્રશ્ન આવડતાં ગપ્પું ગગડાવું તેમ)…હા, એવું જરૂર કશુંક હશે.

            ચંદ્ર અને સૂરજના ત્રાજવાને અનંત વ્યોમના અવકાશમાં ખસેડી હુંકશુંકને તોલવા જાઉં છુંત્યાં છેલ્લું પાનું પૂરું થઈ જાય છેસહી ખૂટી જાય છે. મેં કશુંક લખ્યું છેપણ કશુંક શું છે ? … કશુંક પેલી મુગ્ધાની નજરભગવાનગલુડીયુંમાપેનનીતાટાંકીક્ષિતિજની નિલમપ્રભાકરની ખપતથોડા કાગળનું પેડનથી ? “નના” “તો ?” ફરી પેલું પ્રશ્નાર્થ ચિહ્નનું ત્રિશૂળ ઊડ્યુંકશુંકશું….કશુંક જરૂર છેપણ બધું નથી.. તો ? તો શું છે ?

            “કશુંકકશુંક છે.

This entry was posted in અમે પત્થરનાં મોર કેમ, વાર્તા. Bookmark the permalink.

Thanks for Inspiring me by your gracefull visit